15.3.10

μη φεύγεις

Μπαίνω σε λούκια άσχημα, πεθαίνουν πολλοί γύρω μου και δεν το αντέχω, και είναι ακόμη περισσότεροι αυτοί που είναι μακριά, φυσικά και πνευματικά, καθένας για τους δικούς του λόγους. Και κλαίω, και δε θέλω να μάθω μα γνωρίζω. Μπόλικος εκνευρισμός και είναι αφόρητη η σιωπή. Φωνάζω για να ακούσω τη φωνή μου... και την πληγώνω χωρίς να το θέλω. Ίσως και να ανήκω σε αυτή την κατηγορία ανθρώπων που δεν είναι φτιαγμένοι για να τους ερωτεύεσαι. Περνώ θορυβωδώς από τη ζωή μα δεν ακουμπάω. Κι όταν φύγω κανείς δε θα με θυμάται. Ούτε Εσύ; Συγχώρα με που δε Σ' αγαπάω. Καταντά δυστυχία όλη μου η ευθυμία και είμαι σωριασμένη πάνω στη γη. Αγχώνομαι που δεν αγχώνομαι, ζω ακατάπαυστα μέσα σε αυτό. Ταχυπαλμίες, δερματικές παθήσεις... Αχ, να 'ναι καλύτερη η αυριανή ημέρα, να ΄μαι εγώ καλύτερη, λιγότερο υποκρίτρια, να μπουν τα μαχαίρια μέσα, δεν αντέχω άλλο αυτή την κουφόβραση, την απραξία. Θέλω να χρησιμοποιήσω την ομπρέλα μου, να σταματήσω να φοβάμαι...