31.1.10

αλχημείες με αντίο και άλλα τιμαλφή

Χτυπάω πόρτες ξανά, με έναν άλλο τρόπο, και με δυσκολεύει η αρχή αυτή που μοιάζει με τέλος. Δεν τελειώνει το τέλος, είναι ένα γεγονός αυτό. Φεύγεις έτσι απότομα, και δε λες ούτε αντίο, το αρνιέσαι. Παραπάνω με βασανίζεις, βάζω στην άκρη πράγματα που αγαπάω και σε περιμένω να επιστρέψεις, δεν παραδέχεσαι και πέφτει απάνω μου το βάρος της συνήθειας που εσένα σου πήρε μονάχα μια μέρα να δημιουργήσεις. Και ξεχνώ τα βράδια, και δε θυμάμαι τόσο πολύ τα πρωινά, πια, γι' αυτό ξέρω πως κι εγώ φεύγω, πως χρειάζομαι μια νέα πόρτα. Δέχομαι επισκέψεις, κάπως μου ακούγεται αυτό, μα είναι μια αλήθεια. Θα βάλω κάτω αριθμούς και αναβολές και θα τους δώσω να καταλάβουν. Λίγο με τσιγκλά στην καρδιά αυτός ο μέλλοντας με την αβέβαιη σιγουριά του. Ναι, τα απόλυτα μπορεί και μήπως είναι που με χαλάνε κάθε μέρα. Λίγη ενυδατικη ανακατεμένη με κορτιζόνη χρειάζεται και οι πληγές επουλώνονται. Ανοίγονται νέες χαραγματιές πάνω στην παλάμη, καινούργιοι δρόμοι να βαδίσω.