25.12.09

το μόνον της ζωής μου ταξίδιον

Συναντηθήκαμε πάνω στις ταράτσες στον τόπο της ειρήνης και αγγίξαμε τα ίδια αστέρια... Και ήταν τελικά αυτό αρκετό.

Παραμύθια χωρίς αρχή και τέλος και είναι όλες οι ιστορίες κάπου στη μέση, κολλημένες για την επόμενη αιωνιότητα. Οι πραγματικότητες στολίδια κρεμασμένα στα κλαδιά του χριστουγεννιάτικου δέντρου και τα όνειρα τα δώρα που δε θα ανοίξω ποτέ, παγιδευμένα στη διάσταση του ανέγγιχτου πάντα της αόρατης και παρ' όλ' αυτά αισθητά επώδυνης σκέψης. Όλα με το ζόρι, τα τραβάς, δεν κυλάνε και η φαντασία πλήττει όλα τα αδύνατα σημεία. Το σώμα γεμάτο πληγές, αυτοσταυρώνεται καθημερινά αλλά δεν ανασταίνεται. Ίσως και να γεννηθεί ξανά μέσα στο χώμα του τάφου του. Ένα τραγούδι έχει μείνει μόνο και δεν αντέχει την ελαφρότητα της αβάσταχτης μοναξιάς. Γίνονται οι ματαιώσεις καράβια της ελπίδας μου και τα ταξίδια που δεν έκανα εγκαθίστανται ως αν αναμνήσεις. Μπαίνουμε στο δεύτερο ημίχρονο, είναι καιρός. Χρόνια καλά.