14.12.09

όσα η αγάπη ονειρεύεται


Μαζεύω τις λεπτομέρειες και τα σταγονίδια του πόνου που ξεχειλίζουν από τα μάτια των ξεχασμένων πορτρέτων στους τοίχους. Αισθάνομαι όπως τότε που άκουγα τον Έφρεμ να παίζει τα απογεύματα και ανακατευόταν το πάθος με τη θλίψη. Τα χέρια μου είναι φτιαγμένα από νεκρό ξύλο, μόνο φλεγόμενα μπορούν να δώσουν λίγη ζεστασιά στο φοβισμένο πλην βαριεστημένο κοινό. Είμαι τόσο μακριά, πόρρω απέχω απ΄ό,τι ερωτεύτηκα κι είναι η καρδιά μου γυμνή μπροστά σε όλους εσάς που με αγνοείτε. Τα ποτάμια χύθηκαν γύρω μου και βουλιάζω μέσα σε ένα άγονο δέλτα. Δεν υπάρχουν άλλα μυστικά, κουδουνίζουν τα πλήκτρα και αναρρωτιέμαι που ακόμη δεν τα έχω παρατήσει. Δεν πειράζει, είναι θαμπό το αστέρι μου, αλλά είναι δικό μου, για όσο θα το έχω.