8.12.09

Πηνελόπη

Με τρομάζει η ομορφιά... την αποφεύγω, μόνο που τη σκέφτομαι στερεύει η σκέψη. Τρέμει το μυαλό και αναλογίζομαι όλα όσα ποτέ δεν αγάπησα, πρώτα εμένα. Συνειδητοποιώ και τρομάζω, τρομάζω που ποτέ δεν είδα κάτι όμορφο στον καθρέφτη μου. Θα κρυφτώ στα παρασκήνια και θα σου τραγουδήσω από εκεί, να με ακούς μονάχα, να μην μπορείς να με δεις. Οι σταλαχτίτες του καυτερού κρύου πέφτουν ενας-ένας πάνω στην πλάτη μου... έτσι κι αλλιώς δε θα δεις ποτέ το πρόσωπό μου. Κυκλοφορώ με χαρτοσακούλες στο κεφάλι, περιμένω να με ανακαλύψουν ενώ εγώ με κρύβω και θέλω και δε θέλω αλλά κυρίως παγώνω... ποιος να με ζεστάνει... Δεν αισθάνομαι τις άκρες των δαχτύλων μου αλλά βλέπω τα κυκλάμινα να ανθίζουν εκεί, μέσα στο κρύο και πάνω στους βράχους που ξεπήδηξαν μέσα από τη χαραγμένη μου παλάμη. Είναι πολλά τα χρώματα και οι μυρουδιές αλλά ακόμα δεν άκουσα... Τίποτα δε μοιάζει αρκετό, κάτω από όλες τις συσκευασίες αναγράφεται η ημερομηνία λήξης. Ρίχνω τα μάτια μου πάνω στη χαραγματιά, πέφτουν μέσα στο αίμα, κυλάνε μαζί του... ακούνε ένα ξεκούρδιστο πιάνο. Ταπ, και το μουσικό κουτί κλείνει.