29.11.09

θυμάσαι;

Παζλ των χιλίων κι εγώ δεν έχω ακόμη μάθει τους πεταμένους στο χώμα στίχους... Πού είναι η φωνή μου; Την ψάχνω απεγνωσμένα, την έχει δει κανείς; Προσπαθώ να θυμάμαι, υπερβάλλω συχνά και αυθυποβάλλομαι σε ματαιώσεις. Δεν ξέρω γιατί μ' αγαπάς ακόμη. Είναι εδώ η μνήμη, κι αν θαφτεί εδώ θα είναι, κι αν σβηστεί από το νου, θα 'ναι πάνω στο σώμα. Είχε δίκιο ο Κώστας, είναι μια επιστήμη που σου χαλάει άσχημα τη ζωή και το μυαλό, εισβάλλουν οι θεωρίες στις πιο προσωπικές σου στιγμές και σε πεθαίνουν, θέλεις όλα να τα μετρήσεις, να τα προβλέψεις, να τα τροποποιήσεις αλλά πώς; Και δεν αφήνεσαι στην αδυναμία σου, αρνείσαι το ανθρώπινο της ύπαρξής σου, ξεχνάς πώς είναι το χώμα, μα όχι... μπήγεις τα χέρια πάνω στην κορφή του πιο ψηλού βουνού και ανοίγεις μια τρύπα, ψιθυρίζεις φωναχτά τα μυστικά σου όλα. Βρήκα ένα από τα κομμάτια που μου έλειπαν, είχε κρυφτεί μέσα στα φυτά της μητέρας γιατί χρειαζόταν νερό. Είναι πιο καθαρές οι ψυχές απ' όσο νόμιζα και δεν είναι κακός ο κόσμος, το γράφει στην ανάποδη πλευρά του σκράμπλ, εκεί που ο κόσμος των λέξεων και των ιδεών συναντιέται. Θυμούνται τα παιδιά, τα παλιόπαιδα που μού 'κλεψαν τη φωνή και δεν ξέρω τώρα με τι θα ζήσω, αλλά δεν ξέχασαν... εν χρόνω ευθέτω θα θυμηθείς κι εσύ.