17.11.09

οι κερασιές θ' ανθίσουν και φέτος

Για τον αγαπημένο μου Μέλιο

Και όλο πέφτω... και ακουμπάω τους ήχους όλους, έναν έναν. Έχω ερωτευτεί το Μορφέα μα εκείνος με απορρίπτει. Κλέβω χαμόγελα, τ' αρπάζω από όπου μπορώ και τα ρίχνω βιαστικά στις τσέπες μου. Είμαι ξανά ευγενική με τους ανθρώπους, δεν αισθάνομαι πια εκείνη την απειλή να καρφώνεται μέρα με τη μέρα πάνω στο κεφάλι μου. Πάγωσε η ατμόσφαιρα και ίσως ψοφήσουν πια όλα τα μικρόβια που τρύπησαν το είναι μου τις τελευταίες νύχτες. Αισθάνομαι πως και φέτος την ώρα που θα μοιράζουμε τα χωράφια του ουρανού μήπως και μετρήσουμε τ' αστέρια, θα δούμε τις κερασιές κατάλευκες στο φως της σελήνης. Και δε θα είναι ξινά τα φετινά κεράσια γιατί φυτέψαμε τα κουκούτσια αφού τα βουτήξαμε μέσα στο ξεχειλισμένο από τα δάκρυα ποτήρι μας. Λέω να γεμίσω το κάθε ύψιλον με λευκή σοκολάτα και να τα ζεστάνω όλα, να είναι έτοιμα, φέτος θα κάνω γενέθλια στο σπίτι μου. Αν δε συννεφιάσει, τίποτα δε θ' ανθίσει, γι' αυτό κι εγώ, μετά τη βροχή, σου αφήσα μέσα στην κιβωτό ένα αγαπώ για να το κουβαλάς πάντα μαζί σου... ακόμα κι όταν εγώ θα έχω φύγει.