7.11.09

ίσως φταίνε τα φεγγάρια

Ποιος θα το ΄λεγε ότι θα πρέπε να ξανακούσω -υποχρεωτικά- Αλκίνοο από το Έκτος τόπου και χρόνου και τον Ανεμοδείκτη, εγώ που τον έκρυψα για να μην μπορώ να τον βρω. Και τώρα πώς να τον τραγουδήσω; Όχι, αυτό μες στη μουχλιασμένη μου ρουτίνα φέτος, δεν το περίμενα. Μια πίσσα είναι όλα αυτή τη χρονιά αλλά το φοιτητιλίκι δε μου λείπει! Η Λήδρας μου λείπει και τα βράδυα με ύψιλον, εκείνα της παρακμής, πριν το γιώτα. Και μοιάζουν όλα τακτικά, κι έχω λεφτά στο χέρι, περιμένω το κόκκινο ψυγείο... και λιώνω... Ναι ρε, δε θέλω ευθύνη, αλητεία θέλω, λίγη παραπάνω τρελά. Με τρομάζει η ιδέα πως δε θα σταματήσω ποτέ να πηγαίνω στο σχολείο, αλλά πού είναι καλύτερα; Μες στα παγωμένα από το κλιματιστικό γραφεία; Ποιος φταίει; Και με τι ψυχή να τραγουδήσω; Άφου όλοι όσοι αγαπήσαμε μαζί τον ατσαλάκωτο με την κιθάρα θα λείπουν... δε θα ναι κανείς να μου πει, "Είσαι τρελή; Τραγουδάς Αλκίνοο;" Κρυφά θα τραγουδήσω, να μη με ακούσει κανείς που ξέρει... γιατί δε φταις εσύ, τα φεγγάρια φταίνε, και τ' αστέρια, που μου έπεσαν απ' τα καμένα χέρια.