22.10.09

δίχως

Ήμουνα αφηρημένη, εντελώς αφημένη, οι δρόμοι κυλούσαν σαν ψέμα που σε τυλίγει για να σε παγώσει. Με κατέκλυσε ο θυμός, η μοναξιά, η ζήλεια... Όλα όσα σε αηδιάζουν πάντα θα σε κυνηγάνε. Είναι απίστευτο το κρύο κι εγώ αισθάνομαι πάνω μου μια αγκαλιά που δεν υπάρχει. Τίποτα δεν υπάρχει για να το κηλιδώσεις, αλήθεια στο λέω. Μήπως ειπώθηκαν αντίο που δεν τα γευτήκαμε ποτέ; Και ρωτάω ακόμη, τώρα που το φως δεν μπορεί να μου σβήσει τις σκέψεις, πού είσαι; Μια μαύρη τρύπα έγιναν όλα, το όνειρο είναι καταδικασμένο έξω από το χωρόχρονο, και εμένα δε με παίρνει άλλο ένα γιατί. Βιάζομαι, μα ίσως δεν πρέπει, τι έχω να προλάβω, και τι να τα κάνω πια τα μοναχικά ταξίδια. Μ' ακούς; Σε ψάχνω. Θα σε βρω ποτέ; Τόσο κοντά πάντα ο θάνατος, υποκρινόμαστε πως τον αγαπάμε γιατι τον φοβόμαστε. Κατακλύζομαι από ηχοστιγμές, δανεικές από ευτυχισμένους ανθρώπους. Πώς να αλλάξω τον κόσμο που ούτε εμένα δεν μπορώ να αλλάξω; Κοιτάζω τον Σταυρό, όλο Τον κοιτάζω αλλά δε χαμηλώνω πια τα μάτια. Η φαντασιοπληξία μού έχει φτιάξει έναν υπερφύαλο κόσμο... μόνο ό,τι δεν υπάρχει αγαπάω.