4.9.09

ό,τι δε λύνεται... κόβεται.

Τους αγαπάμε παραπάνω τους ανθρώπους που μας δίνουν εικόνες για να γράφουμε... Όταν, όμως, γινόμαστε από συγκάτοικοι, επισκέπτες ο ένας στη ζωή του άλλου τότε, όλα αυτά που πήραμε και δώσαμε είναι σαν να τα αφήνουμε να πέσουνε κάτω. Και δεν ξέρω, πια, πότε και αν θα σκύψουμε να τα πάρουμε... Η Ρεβέκκα λέει πως ό,τι και να μας συμβεί πάντα θα υπάρχει ένα γιατί. Εγώ, απλά, αρχίζω να ανυπομονώ... έρχονται μέρες πιο φωτεινές, όπου θα σταματήσω να μετράω τις απώλειές μου, το ξέρω.

3 comments:

Ανώνυμος είπε...

Ο/Η Dolphin είπε...
:-)

La Dona Catalana είπε...

δεν ξέρω τι μπορούμε ή τι θα έπρεπε να κάνουμε..δεν ξέρω καθόλου. ψιτ, αχμφ κάτι είχες πει εσύ το καλοκαίρι για αυτές τις μέρες!

just me είπε...

...δεν πέφτουνε κάτω, ωστόσο, ακόμα κι αν θέλουμε να τα ρίξουμε. Γίνονται νότες, γίνονται λέξεις και ανεβαίνουν στον ουρανό. Το ξέρεις κι εσύ κι η Ρεβέκκα∙ ακόμα κι εγώ το ξέρω, που δε γράφω πια
:)