20.7.09

il y a longtemps

Δε μου έμεινε πολύς καιρός. Σε λίγες ώρες την κάνω για το πιο οικείο μέρος του κόσμου. Είναι τόσο άγνωστο, βέβαια, φέτος. Θα λείπει το νερό και ό,τι σχετίζεται με αυτό. Μόνο ο Άγιος έμεινε στη θέση του. Όλα τα άλλα χάλασαν, ίσως όχι όλα. Άρχισα να αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως ένα διακριτό ον το οποίο χρειάζεται να μάθει να πορεύεται ανεξάρτητα από τα όσα και όσους συμβαίνουν γύρω του. Δε συνεργάζομαι με την πραγματικότητα και έχω πνιγεί μέσα στο ονειροπόλημα. Μου λείπουν εκείνες οι καστανές μπούκλες που είχα γνωρίσει. Θα ήθελα να τις δω σε ένα άλλο λευκό πρόσωπο με το οποίο θα μπορούσα να αγαπηθώ. Η αλήθεια μου όμως είναι το δικό μου πρόσωπο και τα ασπρόμαυρα πλήκτρα που φοβάμαι να αγγίξω και αυτήν πρέπει να κοιτάξω. Ονειρεύτηκα τα Ιμαλάια αλλά βουλιάζω στην Ιεριχώ κάτω από το επίπεδο της θάλασσας. Αχ, πόσα σ' αγαπώ δε χρωματίστηκαν με παιδικά αφελή και εγωκεντρικά δάκρυα. Ήταν όμως τόσο δύσκολο, ένιωσα σαν να είχα ξεχάσει τους στίχους από το αγαπημένο μου τραγούδι. Θα θυμηθώ. Κι ακόμη, ίσως να αγοράσω ένα πικάπ και να χορέψω στους ρυθμούς των 80 μέχρι να αποκοιμηθώ κάτω από τη σκιά των πεύκων. Κι όμως, πάει τόσος καιρός...