8.6.09

...ας με συγχωρέσει κάποιος, μήπως με συγχωρέσω κι εγώ...

Αναρωτιέμαι... Να προσπαθήσω να τα σουλουπώσω; Να τα κάνω έτσι δήθεν ωραία; Μα γιατί να επιχειρήσει κανείς να δώσει οποιαδήποτε ομορφιά στο αίσθημα της εγκατάλειψης; Τι ακριβώς θα προσθέσει στον εαυτό του, στους άλλους; Ή μήπως γράφει πουθενά εδωπέρα, "Σοβαρή κουλτούρα: ακούμε μόνο έντεχνο και γράφουμε εμπνευσμένοι από έλληνες νομπελίστες."; Μέχρι και τα δέντρα μού έχουν γυρίσει την πλάτη. Ο ήλιος τα καίει όλα, μα εμένα ο πάγος με καίει. Ένας πάγος που δε με αφήνει να αγγίξω κανένα. Και δε με νοιάζει απόψε που σας ξεμπροστιάζω έτσι την ψυχή μου... με νοιάζει, και βέβαια με νοιάζει αλλά δεν έχω άλλες άμυνες(ψιθυριστά το τελευταίο). Απλά δεν ξέρω, δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν έχω συνηθίσει να κοιτάζω τον άλλο στα μάτια και να του λέω την αλήθεια, να του λέω τι πραγματικά με πονάει. Η παρουσία κάποτε απλά εντείνει το αίσθημα της απουσίας, αυτή είναι η αλήθεια μου για απόψε και για πολλές από τις τελευταίες νύχτες. Αλλά πώς, πώς μπορώ να αισθάνομαι ταυτόχρονα τόσο έντονα πως με αγαπούν;

Καληνύχτα...

3 comments:

just me είπε...

Οι αλήθειες σου γι' απόψε είναι δύο:
1. ότι η παρουσία κάποτε απλά εντείνει το αίσθημα της απουσίας
2. ότι μη με ρωτήσεις γιατί είμαι βέβαιη, αλλά είμαι, καλώς (δι)αισθάνεσαι έντονα ότι σε αγαπούν!

(και μη με κάνεις να νιώθω ενοχές που τελευταίως δε μου βγαίνουν οι λέξεις να πω οτιδήποτε σε οποιονδήποτε... παρηγοριέμαι _αν και χωρίς τη βοήθεια της μεταφυσικής_ ότι αναλαμβάνει τη διαμεσολάβηση η σκέψη μου)
:)

ΥΓ. Η δική μου αλήθεια γι' απόψε(δοκιμασμένη μισό αιώνα περίπου): summertime and the living is easy, αρκεί να είσαι υγιής και ανοιχτή στο αφανέρωτο.

zVyk είπε...

Υγιής και ανοιχτή στο αφανέρωτο. Θα το κρατήσω αυτό!;)

Σε ευχαριστώ πολύ, αλήθεια!

υ.γ. Το summertime το τραγούδησα στις περσινές μου εξετάσεις φωνητικής! Τέλειο!

YoryiA είπε...

Δεν είμαι πολύ σίγουρη για τι πράγμα μιλάς, κάτι καταθλιπτικό το κόβω, αλλά δν το-χω τι είναι.
Anyway, ξέρω ότι ακούγεται πολύ κλισέ αυτό αλλά η ζωή είναι πολύ μικρή και ακόμα και το λεπτό ή το δευτερόλεπτο που χάνεις για να λυπάσαι για το παρελθόν, σου ακυρώνει το παρόν. Και κάποια φάση καταλαβαίνεις ότι πραγματικά δεν αξίζει τον κόπο. Η ζωή θέλει τσαμπουκά και βιασύνη, γιατί είναι λίγη και μόνο τα νιάτα αξίζουν σαν ηλικία και αυτά είναι ακόμα πιο λίγα,

CU, Γιωργία