16.5.09

μέρες αργίας

Έχουν ξυπνήσει τα στοιχειά και μας τρομάζουν, κάθε βράδυ και περισσότερο. Κρύβω τα γραφτά μου, δεν τ' αγαπάω. Θα ξεπουλήσω το νου μου και θα πάω να κατοικήσω τ' ακατοίκητα, εκεί που επιστρέφουν κάθε απόγιομα τα πεθαμένα παιδιά της απελπισμένης μας νιότης. Αρχίζω να συχνάζω σε στέκια που τα καίει ο ήλιος της ερήμου. Μου έχουν τελειώσει οι αγχολυτικές και αντικαταθλιπτικές λύσεις... λίγη ακόμη λευκή σοκολάτα θα ήθελα... πάει τόσος καιρός πια από τότε που τα έβλεπα όλα λευκά. Τα μέλη μου είναι κομμάτια από τραγούδια που ανέπνευσα μαζί τους. Χρειάζομαι οξυγόνο. Μια μαύρη τρύπα ανοίχτηκε και πάει να καταπιεί το κάθε ταξίδι μου. Γι' αυτό κι εγώ λύνω σταυρόλεξα στην πίσω μεριά των εισιτηρίων, δε μου είναι χρήσιμα πια. Έχει πεθάνει η αγάπη... θ' αναστηθεί, το ξέρω, μα θα ήθελα να πέθαινα κι εγώ για λίγο, να εξιχνιάσω τις μεταθανάτιες επιλογές μου και να επιστρέψω... και δε θα χαμογελάσω μέχρι να ξεχάσω, να με ξεχάσω ξανά.

4 comments:

JoaN είπε...

(με μια ανάσα και στο τέλος εκπνοή...) ουυφφφ :(

zVyk είπε...

Άκου και το τραγούδι!;) (το πρόσθεσα τώρα:P)

La Dona Catalana είπε...

το κειμενακι σου με συγκινησε ρε..

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

κι εμένα ρε..