6.5.09

φεύγεις

Ξύπνησα και ανακάθησα στο κρεβάτι. Κρύωνα. Σκέφτηκα πως ο Κεμάλ ίσως έπρεπε να φύγει για μέρη πιο πράσινα και πιο γαλάζια. Εγώ πάλι, ένιωθα μέσα μου ένα φλογερό κίτρινο, όπως αυτό που έβλεπα συνεχώς γύρω μου τα τελευταία χρόνια, κίτρινο και καφέ. Θυμήθηκα μια θάλασσα κάτω απ'τα πόδια μου και μαζί μια δυστυχία που τα έγλυφε ανακατεμένη με το αλμυρό νερό. Σ' αλλάζει το νερό της θάλασσας, ακόμη κι αν δεν το ξέρεις, μα περνάει καιρός μέχρι να καταλάβεις αν σε έκανε καλύτερο ή χειρότερο. Είναι σαν τη μουσική η θάλασσα, μεγάλη πλανεύτρα, και δεν είναι γαλάζια, ούτε πράσινη. Ελπίζω σε εκείνα τα μέρη να είναι καλύτερα γιατί εγώ πάλι πλακώθηκα κάτω από τον εαυτό μου. Είμαι άδικη, είδα πόλλά χρώματα φέτος, οι ουρανοί ανοίχτηκαν διάπλατα, είδα πέρα απ' αυτούς, έγιναν ροζ τα δέντρα με πορτοκαλί. Τι ωραία...


Ζεύγη βωών αγόρασα και αγρόν αλλά θέλω να τα ξεπουλήσω όλα ξανά, και ούτε καν για να φύγω. Μπορείς να ξεφεύγεις χωρίς να φεύγεις. Άμα αγαπάς και είσαι παρών στο δείπνο όλα φτιάχνονται. Σαν να ξεσχίστηκαν λίγο οι ορίζοντες που προσπάθησα να διευρύνω αλλά δε με νοιάζει. Θα τους μπαλώσω όπως όπως. Θα επιβιώσω σαν άλλος Ροβινσώνας Κρούσος, ποιος ξέρει με τι τραύματα... Και πάνω σε ποια σώματα θα ανοιχτούν τα τραύματα, πότε θα επουλωθούν; Μπορώ βέβαια πάντα, να χαμογελάσω και να με αγκαλιάσω. Κάποτε οι πτώσεις είναι απλά επιταχυνόμενες αναβάσεις σε κρυφούς κόσμους...

2 comments:

just me είπε...

Η τελευταία σου φράση είναι, βέβαια, η πιο "ποιητική", αλλά εγώ _και ντροπή που το λέω_διάβασα "άμα αγαπάς και είσαι παρών στο δείπνο όλα φτιάχνονται" και μου 'ρθε να βάλω τα κλάματα!
(εσύ να χαμογελάς και να σε αγκαλιάζεις∙σφιχτά!)

zVyk είπε...

Με καταλαβαίνεις...
;)