8.4.09

Γράμμα σε μια φίλη IV

Μια συγγνώμη ήθελα ν' αφήσω έτσι εδώ, πρόχειρα. Δεν ήμουν ποτέ καλή στα θέματα ισορροπίας ρε συ. Δε με βλέπεις που σκουντουφλάω όλη την ώρα... Ξέρω πως δεν τη θες τη συγγνώμη μου, πως δεν την σκέφτηκες καν αλλά έχει αξία αυτή τη φορά, σκέψου μόνο πόσο καιρό έχω να την πω, δεν πνίγομαι τόσο πολύ πια στις ατελείωτες ενοχές μου, το γνωρίζεις.
Κι ήθελα να σου πω ακόμη για την αγάπη, τη σκεφτόμουν έντονα. Κατάλαβα πως είναι κάτι πολύ καθαρό, πως μπορεί να υπάρξει μόνο όταν τα κίνητρα είναι εξαγνισμένα -ναι εξαγνισμένα, γιατί τίποτα δεν ξεκινά αγνό- και συνοψίζεται στη δυνατότητα, όχι να κρίνεις, αλλά να διακρίνεις το επώδυνο ή το υπέροχο, για τον άλλο ή από τον άλλο, ακόμη και στις πιο άδηλές του μορφές, να είσαι εκεί μαζί του για όσο και όπως σε χρειάζεται. Και χρειάζεται πρωτα-πρώτα ο άλλος να είναι ο εαυτός σου, να ρίξεις το πέπλο που σε διαχωρίζει από 'σένα, έτσι ειρηνεύουν οι άνθρωποι, εκείνη ακριβώς τη στιγμή που δέχονται τον εαυτό τους όπως ακριβώς τους δόθηκε. Και ειρηνεύουν γιατί, όχι απλά θέλουν να πιστεύουν, αλλά ξεύρουν(>εξευρίσκουν) πως Εκείνος είναι παρών ακόμα κι αν ο κόσμος φαίνεται να είναι από ένα κλαρί κρεμασμένος ανάποδα.

Φυσικά, υπάρχουν κάποιοι αφελείς που χωράνε εκ του φυσικού τους όλο τον κόσμο μέσα στην καρδιά τους. Κι αυτούς τους αγαπάει, φυσικά...

Και μένα με τρομάζει, αλλά μου μοιάζει επίσης.
Σε φιλώ.

υ.γ. Γιατί αγαπάω το πιάνο.

2 comments:

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

σε είδα στον ύπνο μου =)

μετά ξύπνησα και άκουσε στέρεο νόβα και βρήκα εκείνο το τραγούδι που λέει για τις φραουλιένες πεδιάδες και "ένα αεροπλάνο συγκρούεται στο μυαλό μου", ξέρεις, το κλεμμένο ποδήλατο. και χάρηκα, ήταν σαν να βγήκαμε για καφέ νοητά.

χριστός ανέστη!

zVyk είπε...

Αχ ρε συ! Μακάρι να τα πούμε σύντομα! Φιλιά πολλά! Αληθώς ανέστη ο Κύριος!:)