27.4.09

όταν το τέλος δεν τελειώνει...

Γράφω στις άκρες του αέρα που αναπνέω. Το φως δε με αφήνει να δω. Οι ανθισμένες κερασιές άπλωσαν μέσα στο νου μου τα κλαριά τους. Από πότε έγινε τόσο σκοτεινό το φως; Φλερτάρω με τις σκιές και τα μάτια μου με καίνε. Ξύπνησαν τα δάκρυα που είχαν ξεχαστεί κάτω από τα βλεφαρά μου. Δεν είναι δικά μου τα δάκρυα αυτά, ανήκουν στον εαυτό που έχασα και κάποτε αναζητώ. Αν με τεντώσεις θα δεις πως είμαι σχισμένη σε πολλά σημεία, πρόχειρα συναρμολογημένη για να μη σταματώ. Πώς αντέχει ο χρόνος να είναι τόσο σύντομος και τόσο αιώνιος μαζί; Με κυνηγάω ανάμεσα σε λυπητερά τραγούδια ψάχνοντας τους χτύπους της ζωής. Προσπαθώ να μ' ακούσω, κι αυτό σκοτώνει τις στιγμές μου, δηλαδή εμένα. Η σκέψη του πολύ αργά, αυτή με βαραίνει...

2 comments:

Aντώνης είπε...

... θα θελα να πω πέντε πράγματα αλλά τα πες όλα, οπότε τι να λέω. Χαιρετώ.

Roadartist είπε...

..συμφωνώ με τον ..αντώνη..

Καλησπέρα σου!