21.3.09

high and dry

Αυτός είναι ο ήχος που έψαχνα, ο στίχος δε με απασχολεί. Πριν έξι χρόνια ακριβώς, με κατέστρεψε το fake plastic trees. Λες τώρα να με καταστρέφει αυτό; Πριν έξι χρόνια, όμως, ήμουν διαλυμένη και εκείνο το τραγούδι κράτησε με φτηνή κόλλα τα κομμάτια μου μαζί. Τώρα, αισθάνομαι λίγο πιο δημιουργική, λίγο πιο ευτυχισμένη, σαν να ξεκινά κάτι ωραίο. Οι ανάγκες μου δε μοιάζουν με πλοκάμια που με πνίγουν, αγνοώ το σφίξιμο στο στομάχι και αφήνω τη ζωή να με παίρνει όπου θέλει. Αυτά που σου έρχονται δεν μπορείς να τα επιλέξεις, ούτε και να χρεώσεις στον εαυτό σου τα τυχαία στοιχήματα, μονάχα να διαχειριστείς -ή όχι- την επόμενη μέρα που θα ξημερώσει. Είναι λευκές οι ανάγκες μου, μια λευκή σκέψη, μια λευκή μελωδία, μια λευκή αγάπη. Δεν είμαι τόσο μακριά απ'το σπίτι μου, όχι πια. Φεύγω, φεύγω, κι είμαι πάντα εδώ, με την καλή την έννοια. Όλα στη θέση τους. Δε νιώθω μοναξιά, ούτε όταν είμαι μόνη. Ολοκληρώνομαι, αλλά δεν ενηλικιώνομαι.