15.2.09

more

Με κάνεις να γελάω. Τουλάχιστο όλο αυτό το φτου κι απ την αρχή, γίνεται λίγο πιο ευχάριστο. Δεν υπάρχουν σκιές, μόνο φωτεινές ακτίνες που εκτινάσσονται από τις άκρες των δαχτύλων μου. Μ' αρέσει που δεν είναι η ζωή μου αυτή. Αρπάζω μια παλέττα και ρίχνω πάνω στον καμβά ό,τι μου κατέβει. Κυρίως ιδέες που δεν είναι δικές μου. Να σε βαρέσω ή να σε αγκαλιάσω; Και τι φταίω εγώ που δεν ξέρω το χρώμα της αγάπης; Ναι, το ρωτάω συχνά επειδή δεν παίρνω και καμιά απάντηση της προκοπής. Ουρανί θα 'ναι όμως, έχω βάσιμες υποψίες γι' αυτό. Είναι το μόνο χρώμα που μπορεί να φορέσει όλα τα χρώματα σε διαφορετικές ώρες και στιγμές της μέρας και της νύχτας, είναι εκείνο το χρώμα που δε με εγκαταλείπει ποτέ. Κι άμα κάτι δε σε εγκαταλείπει, πα' να πει πως, ή μύγα θα 'ναι... ή αγάπη.

Φιλιά,
τέα.

υ.γ. Γουστάρω πορτοκαλορόζ αγάπη την ώρα που πάει να κρυφτεί ο τεμπέλης χοντρομπαλάς!

2 comments:

Λακης Φουρουκλας - Lakis Fourouklas είπε...

Πολύ όμορφη ζωγραφιά. Και κείνο το ουρανί κι εγώ πολύ το αγαπάω. Ωστόσο, η αγάπη δεν έχει μόνο χρώμα, αλλά και αποχρώσεις:) Μέρα καλή

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

Ουρανί θα 'ναι όμως, έχω βάσιμες υποψίες γι' αυτό. Είναι το μόνο χρώμα που μπορεί να φορέσει όλα τα χρώματα σε διαφορετικές ώρες και στιγμές της μέρας και της νύχτας, είναι εκείνο το χρώμα που δε με εγκαταλείπει ποτέ.

ακριβώς!!!!