23.2.09

"But don't I exist?"

Ο Ιάσωνας πάντα αναρωτιέται γιατί τόσο παλεύω με τον εαυτό μου. Απλά, ποτέ δεν μπορούσα να καταλάβω τις εσωτερικές μου συγκρούσεις, τους πολλαπλούς εαυτούς που αναδύονται μέσα από μένα. Πόσο μου την έδινε αυτό το συμπαγές που μου έβγαζαν οι άλλοι, αυτή η αίσθηση ότι ξέρουν ποιοι είναι, πως δεν ακούν πολλές φωνές μέσα τους, πως δεν παλεύουν με παζλς των χιλίων. Είναι η αδυναμία μου να βάλω όρια που να με ικανοποιούν, που να με προστατεύουν από το "μίσος" των άλλων αλλά κι από τη δική μου εγωπάθεια.

Άλλοι λένε ότι είσαι απλά αυτό που είσαι και αυτό που χρειάζεσαι είναι να το αποδεχτείς, άλλοι πως τον εαυτό σου τον πλάθεις, πως προχωρείς μέσα από μια συνεχή αυτοαναίρεση. Και τι είναι αυτό το κάτι που είμαι ή γίνομαι; Και η γλώσσα; Πρώτα σκέφτομαι ή πρώτα μιλώ; Αν δεν μπορούσα να μιλήσω θα ανακάλυπτα ποτέ τις σκέψεις μου; Διαβάζοντας τα γραφτά του Dan κατάλαβα πως υπάρχουμε όσο υπάρχουν οι ιδέες μας, οι ιδέες που καταφέρνουν να δυεισδύσουν μέσα μας. Όταν οι ιδέες καταρρεύσουν καταρρέει και ο εαυτός μου, για λίγο ή για πάντα. Κάποτε φεύγει και όταν πονέσει αφόρητα. Και τότε αναδύεται ένας άλλος μέσα από άλλες ιδέες.

Ο εαυτός μου είναι το δικό μου δημιούργημα, όπως η αράχνη φτιάχνει τον ιστό της, ο κάστορας το φράγμα του και ο τερμίτης το παλάτι του. Δε θα μπορούσα να κάνω αλλιώς παρά να τον φτιάξω, γιατί τέτοια είναι η φύση μου. Η διαφορά είναι πως αν η σκέψη μου δεν μπορούσε να μου μιλήσει -στα ελληνικά, στα αγγλικά, στα κινέζικα, τα σουαχίλι κλπ-, δε θα μπορούσα να τον είχα. Και μήπως υπάρχει μέσα μου ένα καρτεσιανό θέατρο απ'όπου ένας μικροσκοπικός δικτάτορας με καθοδηγεί; Ωραία η γραφειοκρατία, αλλά εντός μου, μέχρι εκεί που η αντίληψή μου δεν μπορεί να φτάσει, είμαι ένα χάος. Υπάρχουν πολλά που φωνάζουν και προσπαθούν να φτάσουν στην επιφάνεια της συνείδησής μου. Και ούτε αυτά τα όρια δεν είναι διακριτά...

Δε με ψάχνω πια. Ούτε προσπαθώ να αγγίξω τα πάντα μέσα μου. Δε μου είμαι τόσο προσβάσιμη όσο νόμιζα. Δεν παλεύω να ξεφύγω από το χάος, όχι τόσο πολύ. Μόνο να αγαπηθώ με τις ιδέες μου... Δεν αφήνομαι να ενδώσω, δεν είναι αυτό. Απλά αγωνιώ λιγότερο και μαζεύω με υπομονή τα διάφορα που ξεπετάγονται από μέσα μου. Κάποια τα πετάω στο καλάθι αχρήστων και με κάποια δουλεύω. Βέβαια τα ίδια έχουν μια αντίθετη τάση αλλά θα τα βρούμε στην πορεία.

Και η ψυχή; Η ψυχή είναι -και σε αυτό δεν τα βρίσκουμε με τον κύριο Dennet- η πνοή του Θεού μέσα μου. Αλληλεπιδρά μαζί μου με τρόπους που δε γνωρίζω και που δεν μπορώ να αγγίξω. Και το να πιστεύω σε αυτήν είναι η δικιά μου ατεκμηρίωτη και εντελώς αυθαίρετη επιλογή.

2 comments:

just me είπε...

Ακόμη κι αν διαφωνήσω με τη διαφωνία σου με τον κύριο Ντένετ (και αυτό είναι η δική μου ατεκμηρίωτη και πιθανώς αυθαίρετη επιλογή), έχω να πω _και μάλλον δεν θα διαφωνήσεις_ πως η κυρία Νικολακοπούλου έθεσε το ζήτημα στις πραγματικές του διαστάσεις: η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα _σαν ταξιδάκι αναψυχής μ' ένα κρυμμένο τραύμα!
:)

Aντώνης είπε...

Ο Πιραντέλλο πάντως υποστηρίζει ότι είμαστε ένας κανένας κι εκατό χιλιάδες. Εμπιστέψου τον :)