11.1.09

...αποσύρεται από την αγορά.

Θέλω εκείνη τη μοναξιά που όταν την έχεις δε νιώθεις μόνη, είναι εκείνη η μοναξιά που σε μετουσιώνει... Ακούω mainstream τραγουδάκια από χαϊκλασάτες τραγουδίστριες και γουστάρω, εγώ ακούω και όχι το εσύ πίσω από το οποίο συνηθίζω να κρύβομαι... Σιγα-σιγά ανακαλύπτω πως είμαι εγώ που φοβάμαι, που δε ρισκάρω, που δεν ψάχνω αρκετά, δεν είν' οι άλλοι. Ψέματα, από καιρό το ξέρω, από πολύ μικρή, από τότε που τις νύχτες δεν μπορούσα να κοιμηθώ παρέα με τον εαυτό μου. Είναι εύκολο να κρύβεσαι πίσω απ'τον συρφετό που σε περιβάλλει. Φταίει που δεν κατάφερα ποτέ να ξεδιαλύνω τη σχέση της αγάπης με την ελευθερία. Ψάχνω για σαλόνι, ψάχνω; Ναι, και όχι, ψάχνω ανθρώπους που να αγαπάνε να βρίσκονται μέσα στο σαλόνι μου, μαζί μου.

Αισθάνομαι ότι είμαι δύο, πως σχίζομαι, το νιώθω να συμβαίνει πάνω, μέσα στο σώμα μου. Υποφέρουν οι λέξεις, υποφέρω κι εγώ, τα αντίθετα μέσα μου. Καίγεται η γλώσσα μου κάθε φορά που μιλάω, οι αισθήσεις μου σε κατάσταση αναγκαστικής επιστράτευσης. Γι'αυτό ψάχνω να ξεμοναχιαστώ απ'τους ήχους, τις λέξεις, τις εικόνες που με οδηγούν στο κατατρακύλισμα. Απ'τους ανθρώπους ψάχνω να ξεμοναχιαστώ, πώς αλλιώς θα μάθω να τους αγαπάω χωρίς να τους χρειάζομαι; Πώς;