1.1.09

αστέρια

Άχαρες στιγμές που προσπαθούν να μετουσιωθούν. Λεν πως αν βάλεις δυο συνηθισμένα πράγματα μαζί, μπορούν να μετατραπούν σε δύο λιγότερο συνηθισμένα πράγματα.

Έσπασε η γυάλινη μπάλα μου, σήμερα 1η του χρόνου. Ένιωσα να σπάει κάτι μέσα μου. Ένας απότομος ήχος. Δεν υποψιάστηκα τίποτα, μέχρι που είδα τα γυαλιά και τα στρασάκια στο πάτωμα. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως αυτή η μπάλα θα έσπαγε, κι ας είμαι τόσο καχύποπτη. Αυτή την κακή υποψία δεν την είχα βάλει ποτέ κατά νου. Τόσες νύχτες που την αναποδογύριζα όπως είχα μάθει από την Mary Poppins και την κοίταζα μέχρι να αρχίσουν να κλείνουν τα μάτια μου. Με έκανε να νιώθω καλύτερα, ίσως γιατί ήταν ένα τόσο αγαπημένο δώρο. Τόση θλίψη για ένα γυάλινο πράγμα... Τα καπέλα μου δεν έχουν άλλα μυστικά μέσα. Ή απλά εγώ έχω καιρό να τα κοιτάξω. Το ίδιο δεν κάνει; Εξακολουθώ όμως να ψάχνω τις τσέπες στα παλτά μου. Ανακαλύπτω πράγματα που μου τα έκρυβα για καιρό. Μακάρι να μην έχω πια ανάγκη τη γυάλινη μπάλα.

Νιώθω λίγο καλύτερα και λίγο χειρότερα. Κάθε τι έχει την ώρα του. Hush... listen to the sound of silence...

1 comments:

Ανώνυμος είπε...

Καλύτερα που έσπασε... Θα βγεις από μέσα και θα περπατήσεις τους δρόμους που σου επιφυλάσσονται... Καληνύχτα Κεμάλ...