28.12.08

εκμυστηρεύσεις

06:06 μ.μ.

Ξέρεις τι θέλω πάρα πολύ; Να αγοράσω μια φωτογραφική μηχανή και να γυρίσω όλους τους δρόμους του κόσμου με καμπόση μουσική στ' αφτιά. Να ταξιδέψω σε όλες τις πρωτεύουσες και να περπατήσω στους δρόμους τους, να τους μυρίσω, να τους νιώσω βαθιά μέσα μου. Από κάθε πόλη θέλω να κλέβω ένα βιβλίο, ίσως και παραπάνω... Πνίγομαι εδωπέρα σου λέω! Πώς θα καταλάβω τον Kundera και τον Kafka αν δεν κάτσω σε ένα παγκάκι στα πεζοδρόμια της Πράγας να ξεφυλλίσω ένα απ' τα βιβλία τους; Ήταν από πάντα τόσο περιορισμένα τα πλάνα της ζωής μας ή εμείς τα κάναμε έτσι; Ή εγώ; Προσδοκίες, προσδοκίες... Μεγάλες προσδοκίες... Μονάχα αν υπερβούμε τις προσδοκίες των άλλων θα βρούμε την αλήθεια που ψάχνουμε... "Αρχικά πρέπει να τους γράψεις όλους κι ύστερα να ψάξεις αυτό που θέλεις." Πρόβλεψιμα απρόβλεπτη; Μα όχι, γραφικά προβλεπτή! Κόλλησε μες στο μυαλό μου μια σκηνή από το Bourne Supremacy, στην αρχή της ταινίας, ένας δρόμος στην Ινδία, άνθρωποι να περπατούν, αμάξια... Πόσο θα 'θελα για λίγο να 'μουνα εκεί... να αισθανθώ την αύρα του χώρου, να νιώσω άλλους ανθρώπους γύρω μου. Περιορισμένα ερεθίσματα, περιορισμένοι ανθρώποι, μικροί και μια τεράστια λαχτάρα μέσα μου που δε λέει να καθησυχαστεί.

Θέλω να ερωτευτούμε και να μοιάζει αγάπη μας με ένα από τα κομμάτια του All of a sudden I miss everyone. Μη μου την πεις, δεν είναι αμερικανικό το όνειρό μου, δικό μου είναι και θέλω να το μοιραστώ μαζί σου, μόλις μπορέσω να αγαπηθώ με τον εαυτό μου. Μα είμαι και λίγο γυφτάκι και θέλω να τα μαζεύουμε κάθε λίγο και να την κάνουμε για άλλους δρόμους, με διαφορετικά παράθυρα που να χρωματίζονται από έτερες μουσικές που νομίζουν πως τις σκεπάζουν διαφορετικοί ουρανοί. Κι εγώ θα σου ψιθυρίζω κρυφά πως, ξέρεις, όλες οι πόλεις κάτω απ' τον ίδιο ουρανό κοιμούνται, κι ας τον τεμαχίζουν οι κυβερνήσεις κι αρπάζουν "κομμάτια"... Τι κομμάτια, αφού η γη όλο φιγούρες κάνει γύρω από τον ήλιο, και τη νύχτα που θα ξεμείνουμε στη Φλωρεντία θα μπορούμε να κλείσουμε το μάτι στο ίδιο φεγγάρι που το προηγούμενο βράδυ είχαμε χαζέψει στη Μοζαμβίκη!...

07:07 μ.μ.

8 comments:

JoaN είπε...

"Αρχικά πρέπει να τους γράψεις όλους κι ύστερα να ψάξεις αυτό που θέλεις." -> o eykolos tropos ein aytos...
kai 8elei prosoxh.

Jason είπε...

Ο κόσμος είναι γεμάτος μυρωδιές και εικόνες.
Ασφαλώς και δε θα καταφέρεις ποτέ να τις ζήσεις όλες.
Αλλά μπορείς τουλάχιστον να θέλεις. Είναι κάτι από μόνο του κι αυτό.

Ευχές πολλές, kiara...

La Dona Catalana είπε...

μου επιτρέπεις? προς jason. δεν αρκεί ποτέ να τις θες απλώς. είναι σα να λες αρκεί να θες να αγαπήσεις, χωρίς να έχεις αγαπάς στην πράξη.
θέα, αυτή η εικόνα στις ινδίες είναι πολύ ταιριαστή σου! πότε θα τα τινάξουμε τον ανόητο κομφορμισμό μας στις προσδοκίες των υπολοίπων??

zVyk είπε...

Νομίζω πως ο Ιάσωνας εννοούσε πως ακόμη κι αν δεν μπορείς να ζήσεις όλα όσα θελεις, αν το θέλω σου είναι πραγματικό, θα δουν πολλά τα μάτια σου. Μαρθούδι μου, συμφωνώ για την Ινδία απίστευτα!:P Ιοάννα, ναι, ο τρόπος είναι ένα ζήτημα. Και σε αυτόν δουλεύω!;) Φιλιά πολλά σε όλους και δροσερές χειμωνιάτικες ευχές!

Jason είπε...

Πράγματι.
Δεν είπα ότι αρκεί, είπα ότι κάτι είναι κι αυτό τουλάχιστον. Να θέλεις...

Χρόνια πολλά σε όλους!

just me είπε...

Μου αρέσει να μετράω τα άστρα αλλά δεν τα καταφέρω πολύ καλά γιατί είμαι ορθολογίστρια. Ούτε όμως και στο να είμαι ορθολογίστρια τα καταφέρνω πολύ καλά γιατί μ' αρέσει να χαζεύω τα σύννεφα

Τώρα, γιατί αυτή η περιγραφή του εαυτού σου στο profile σου μου βγάζει εκλεκτική συγγένεια; Επειδή εσύ είσαι τόσο ώριμη, ως δεν όφειλες, στην ηλικία σου ή επειδή εγώ δεν ωρίμασα καθόλου, ως προ πολλού όφειλα, στη δική μου;
:)
Καλές και χαρούμενες χρονιές να έχεις!

Aντώνης είπε...

Τη Λώρα από το Γυάλινο κόσμο μου θύμισες με την παραπάνω ανάρτηση. Καλή χρονιά να έχεις... και μιας και τα άστρα χύθηκαν άστα να σου φωτίζουν το φρόμο μέσα στο 2009 :)

zVyk είπε...

Σας ευχαριστώ πολύ. Χρόνια ευλογημένα εύχομαι.
:)