21.12.08

λίγο πριν... ή μετά...

Περιεργάζομαι τις απώλειες που δεν είναι απώλειες, πράγματα θνητά που κάποτε θα έφευγαν... Σκέφτομαι έναν αποχαιρετισμό που δεν πρόλαβε να γίνει, ποιος θα το λεγε άλλωστε πως θα 'φευγες τώρα, τόσο νωρίς, δεν πρόλαβες τα φετινά Χριστούγεννα. Πίσω απ' το σκοτάδι, την ώρα που έμοιαζε να πήζει για πάντα, νόμισες -ή όχι;- πως είδες ένα φως. Όχι σαν αυτό του περιφρουρημένου χριστουγεννιατικού δέντρου -ξέρεις, μήπως και το κάψει κι αυτό η παράφορη οργή της απελπισμένης μάζας- στην κεντρική πλατεία της πόλης, ένα φως διαφορετικό. Το βλέπω κι εγώ τώρα... και ίσως να είμαι αυθάδης, μα μου μοιάζει να είναι... η ελπίδα πως θα γεννηθείς ξανά.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια
στην άγρια παγωνιά του νου
Αυτός που κάρφωσε τ' αστέρια
στην άγια σκέπη τ' ουρανού
κι εγώ κι εσύ, και εμείς κι οι άλλοι
θα γεννηθούμε τότε πάλι.
Νίκου Γκάτσου

2 comments:

JoaN είπε...

δυνατό και αισιόδοξο

La Dona Catalana είπε...

..ελπιδοφόρο!μακάρι να 'ταν τόσο απλά τα πράγματα..