29.11.08

εγώ, εδώ.

Κοιτάω την κίτρινη πέτρα που μυρίζει θάλασσα. Είναι φτιαγμένη από κοχύλια μου είπαν. Και τι κάνει η θάλασσα στις πόλεις; Πόσο καιρό θα αντέξει πριν βυθιστεί ξανά εκεί από όπου προήλθε; Στο πέλαγος. Κι εγώ δε χορταίνω να τη βλέπω. Ίσως και να μην υπάρχει πουθενά αλλού στον κόσμο, αυτή η συγκεκριμένη όχι, μπορεί άλλες, μπορεί και ομορφότερες. Μα αυτή μυρίζει άλλους κόσμους, χαμένους σε ένα παρελθόν που αδυνατούμε να προσεγγίσουμε. Και είναι εδώ να σημαδεύει ανεξίτηλα το μέλλον κάποιων της γενιάς μου, αυτών που ακόμη δεν κοιμήθηκαν.


Χαζεύω τα δέντρα με μια ανεξήγητη, εξωφρενική επιμονή. Περιμένω τον ουρανό να τα δροσίσει, είναι ο ομορφότερος ουρανός στον κόσμο αλλά αρνείται να ανοίξει τις πόρτες του διάπλατα στο νερό. Κάποτε υπάρχουν διαρροές, στάζει λίγο. Μα η βλάβη επιδιορθώνεται γρήγορα. Αισθάνομαι σαν να αποχαιρετώ το πράσινο. Τελικά τίποτα δεν κρατάει για πάντα, ούτε καν τα αιώνια δέντρα στις πλαγιές των βουνών. Μα όχι, κάτι κρατάει...

Αφαιρείται το βλέμμα μου πάνω σε άοριστα πρόσωπα, ίσως γνωστά, ίσως άγνωστα. Διαφέρουμε; Ποιον κόσμο κρύβουμε; Κι εγώ; Μπορώ να σου πω πολλά για 'μένα αλλά για τίποτα δεν μπορώ να σε βεβαιώσω πως είναι η αλήθεια. Τίποτα δεν ξέρω. Όμως έχω αρχίσει να θυμώνω λιγότερο, να έχω λιγότερες τύψεις, να χαμογελάω συχνότερα και πιο αναίτια. Έχω αρχίσει να συγχωρώ... πρώτα εμένα. Και έχω κάνει την ωραιότερη σκέψη, πως όπου και να είμαι, ό,τι και να κάνω μπορώ να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί πιστεύω, σε Εκείνον.

2 comments:

Νηνεπένθη είπε...

Tι υπέροχες σκέψεις! Tι υπέροχα λόγια! Πολλά ζητήματα απορρέουν από τα γραφόμενά σου...αλλά θα σταθώ σε ένα από αυτά...Θα σταθώ στη στάση πολλών απέναντι στη 'διαφορετικότητα'...Μακάρι να μπορούσαν κάποιοι να καταλάβουν ότι την εξωτερική εμφάνιση δεν την επιλέγουμε εμείς…απλά γεννιόμαστε με αυτήν...Μακάρι να μπορούσαν κάποιοι να καταλάβουν ότι ο άνθρωπος είναι αυτό που σκέφτεται κι όχι το σώμα και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά του...αυτό που έχει αξία είναι ψυχή...και την ψυχή μπορούμε να τη διαμορφώνουμε και να την πλάθουμε σύμφωνα με τις προσδοκίες μας και να την κάνουμε όσο πιο όμορφη γίνεται...

Είμαι αυτά που σκέφτομαι και αισθάνομαι όταν βλέπω τον κόσμο γύρω μου...
Είμαι μονάχα η σκέψη...


“Αφαιρείται το βλέμμα μου πάνω σε άοριστα πρόσωπα, ίσως γνωστά, ίσως άγνωστα. Διαφέρουμε; Ποιον κόσμο κρύβουμε; Κι εγώ; Μπορώ να σου πω πολλά για 'μένα αλλά για τίποτα δεν μπορώ να σε βεβαιώσω πως είναι η αλήθεια. Τίποτα δεν ξέρω. Όμως έχω αρχίσει να θυμώνω λιγότερο, να έχω λιγότερες τύψεις, να χαμογελάω συχνότερα και πιο αναίτια. Έχω αρχίσει να συγχωρώ... πρώτα εμένα. Και έχω κάνει την ωραιότερη σκέψη, πως όπου και να είμαι, ό,τι και να κάνω μπορώ να είμαι ευτυχισμένη. Γιατί πιστεύω, σε Εκείνον.”

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Πολύ όμορφο κείμενο. Διατύπωσες με υπέροχο τρόπο τις σκέψεις και τα νιώθω σου. Μέρα καλή