6.11.08

η αλήθεια της αθλιότητας

- Ειλικρινά, δεν αντέχω αυτό το μαγαζί με όλους αυτούς τους καπνούς! Είναι έξω από τα επίπεδα αντοχής μου!
- Ξέρεις, κάποτε μ' αρέσει αυτή η παρακμή, το ζητάω, αυτό το πράγμα, να χάνομαι μέσα στους καπνούς και το σκοτάδι, να πίνω κρασί και να ακούω μουσική...

Ξέχασα τι ήτανε να γράψω κι είχα σκεφτεί τόσα πολλά. Συνηθίζω, πια, να λέω τα παράπονά μου στις γάτες. Η πόλη μού παίζει τη σκληρή αλλά δεν έχει σημασία, δε σκοπεύω να ενηλικιωθώ σύντομα. Ίσως η ματαιοδοξία να με κρατάει γερά στα χέρια της, ίσως και πάλι όχι. Η υπεροψία σίγουρα με νανουρίζει κάθε βράδυ. Υπερ-οπτικές φωτογραφίες από φτωχογειτονιές, αυτό είναι τέχνη. Γιατί τείνουμε να αγαπάμε ιδιαίτερα τη θλίψη που ταλανίζει άλλους, τον πόνο που δεν είναι δικός μας...

Το χέρι μου εξακολουθεί να τρέμει πάνω από κάποια πλήκτρα και σκέφτομαι πόσο εύκολα θυμώνω... αθλιότητα, αυτό είναι αθλιότητα. Δε θέλω να φωνάζω. Κοιτάζω τους μαθητές μου που ζούνε σε μαθηματικά σύμπαντα άγνωστα σε μένα και πονάω όταν αναρωτιέμαι τι θα απογίνουν... Άραγε εμείς θα απογίνουμε κάτι καλύτερο; Τι σου δίνει περισσότερες πιθανότητες ευτυχίας; Το 1-1=0 ή το 1-1=1; Πάντα αργώ να καταλάβω πως δεν καταλαβαίνω.

Πολλές φορές μου είπες πως έχω ανάγκη από παρακμή... Όμως ποια είναι η παρακμή που σε λυτρώνει από την άθλια μεσοαστή ζωή σού; Πάντα υπάρχει ένας τρόπος να νομιμοποιήσεις στατιστικά τις επιλογές σου. Όλα αυτά που είναι μπροστά μου, όμως, είναι τόσο απογοητευτικά αναξιόπιστα και άκυρα που επέλεξα να πιστέψω αυτά που δεν μπορώ να δω... όχι ακόμη. Και αυτή είναι η αλήθεια της αθλιότητας, ότι μονάχα η δικιά της θέα μπορεί να σε σπρώξει λίγο πιο πάνω.

5 comments:

Jason είπε...

Δεν ξέρω αν συμμερίζομαι αυτήν την αντιμετώπιση της λέξης 'αθλιότητα' ή και της ίδιας της αθλιότητας, πιστεύω όμως πως αυτός είναι ο ρόλος της παρακμής και της μιζέριας.
Και η θέα μιας φτωχογειτονιάς από ψηλά σου μιλάει, γιατί νιώθεις να απλώνει τα όνειρα που κρύβει, πεθαμένα όνειρα στοιβαγμένα στις αποθήκες και όνειρα απατηλά στριμωγμένα στις ανάσες των ανθρώπων.
Όλη αυτή η μιζέρια σου ζητάει είτε να χωθείς, να χυθείς και να χαθείς μέσα της, είτε να την υπερβείς για να ξεφύγεις.

Aντώνης είπε...

Σε παραπέμπω στον τίτλο του μπλογκ που μου δίνει την αίσθηση μιας πορείας, ενός ανασηκώματος του βλέμματος από το άθλιο στο ξεπέρασμα του, σαν ένα φίλμ μιας κάμερας που ξεκινάει από το δρόμο, πιάνει με το μάτι της τα παράθυρα της πόλης και μιας γειτονιάς κι αρχίζει πανοραμικά πια να ακούει τη μουσική που υπαγορεύει ο ίδιος ο ουρανός. Είναι αυτό αθλιότητα? Δε νομίζω...

zVyk είπε...

j, σ' έχω πεθυμήσει!:)

αντώνη, σ' ευχαριστώ!:)

YoryiA είπε...

Ξεκόλλα..........

idiotropos είπε...

"Η πόλη μού παίζει τη σκληρή αλλά δεν έχει σημασία, δε σκοπεύω να ενηλικιωθώ σύντομα"
Όντως η πρώτη εκτέλεση δεν είναι πάντα και η καλύτερη...
Αχ πότε θα πάψεις να αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο σαν ένα μεγάλο πείραμα και τους ανθρώπους σαν πειραματόζωα;...