17.10.08

καθρέφτες δίχως μνήμη

Δεν κοίταξε έξω από το παράθυρο. Ποτέ δεν κοίταζε πια. εξάλλου το γραφείο ήταν πολύ μακριά απ' το παράθυρο. Πού να σηκωνόταν... Ο θυμός είχε ξεπεράσει τα άλλα συναισθήματα και την κατέβαλλε. Ήταν θυμωμένη με αυτόν που δηλητηρίαζε τα γατιά της, θυμωμένη με αυτόν που αδικούσε τον πατέρα της και όχι για την αδικία αλλά για την εύθραυστη υγεία του. Ήταν θυμωμένη με όλους αυτούς που απαιτούσαν χωρίς να υπολογίζουν ότι τους έλεγε πως δεν έχει χρόνο. Ήταν θυμωμένη με τον εαυτό της που πικραινόταν, που ήθελε εκδίκηση, μια συγκεκαλυμμένη εκδίκηση, μια θεία νέμεση. Βλακείες. Αυτή δεν είχε πιστέψει ποτέ σε αυτά. Πίστευε στο "Κάνω ό,τι μπορώ κι έχει ο Θεός...".

Αναρωτήθηκε αν είχαν υπάρξει ποτέ οι άνθρωποι ανθρώπινοι. Και αυτή η σκέψη πόνεσε πολύ. Άρχισε να καταλαβαίνει πόσα ακόμη όνειρα της έπρεπε να θάψει και πως η ζωή θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο άδικη. Θυμήθηκε όλους αυτούς που πέρασαν και δε σταμάτησαν, κι ακόμη χειρότερα αυτούς που σταμάτησαν για λίγο. Όμως ήταν πια βέβαιη πως όσο πιο ασήμαντος είσαι σε αυτή τη ζωή τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να ευτυχήσεις. Αλλά όταν έχεις την ατυχία να ζεις σε μια κοινωνία που το νόημα της ζωής μετράται σε όγκο κουτσομπολιού, η δυστυχία σου είναι πάντα πρωτίστης σημασίας και η ευτυχία σου αιτία φθόνου. Εκεί είναι δύσκολο να κρυφτείς στη σκιά. Στη σκιά... πού να την έβρισκε τη σκιά όταν όλα τα έκαιγε ο ήλιος. Και τι δε θα δινε για δρόμους χωρίς όνομα, σε μέρη έξω από το χάρτη, άγνωστη ανάμεσα σε αγνώστους... και όλα αυτά να μην καταγράφονταν ποτέ πουθενά...

...τον εαυτό σου τον βρίσκεις μέσα στη θλίψη και την παρακμή... αν προσπαθήσεις...

2 comments:

JoaN είπε...

"Αναρωτήθηκε αν είχαν υπάρξει ποτέ οι άνθρωποι ανθρώπινοι...Θυμήθηκε όλους αυτούς που πέρασαν και δε σταμάτησαν, κι ακόμη χειρότερα αυτούς που σταμάτησαν για λίγο." Σοφά λόγια...

"όσο πιο ασήμαντος είσαι σε αυτή τη ζωή τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχεις να ευτυχήσεις."-> μήπως το λες ευγενικά πολύ?!

το κορίτσι που ήθελε πολλά είπε...

θέλω συνέχεια να ταξιδεύω..
για πολλούς λόγους, ο κυριότερος είναι για τη διαδρομή και για τις καινούριες εικόνες..

ένας άλλος είναι για να μπορώ να νιώθω πως εδω εμένα δε με ξέρει κανείς κι από όποιο μαγαζί και να περάσω δε θα μου θυμίζει τίποτα και σε κανένα τίποτα δε θα θυμίζω κι εγώ και θα είναι όλα "ολοκαίνουρια και πρωτότυπα και βρεφικά εύθραυστα",, το χω ξαναπεί αυτό ε? α ρε μαλβίνα..