3.10.08

Είναι αυτό.

Είναι που μας φοβίζει η ευτυχία. Είναι που δε θέλουμε να παραδεχτούμε πως ο θάνατος είναι αφύσικος. Είναι που δε θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή που μπορεί να ζήσει μονάχα αυτός που ξέρει πως θα ζει για πάντα. Κάθε φορά που διαβάζω ένα υπέροχο κείμενο λέω πως δε θα γράψω ποτέ ξανά και σε εκείνο ακριβώς το σημείο ξεχύνονται άτσαλα οι λεξεις.

Είναι που το όνομά σου έχει κολλήσει πάνω στη γλώσσα μου και συνεχώς φοβάμαι μήπως το ξεφουρνίσω και συναντήσω απορημένα ή ειρωνικά βλέμματα. Είναι που τα βιβλία έχουν στοιβαχτεί και δε με αφήνουν να διαβάσω ό,τι αγαπάω. Κάθε φορά που παίρνω μια απόφαση, ο εαυτός μου παίρνει μιαν αντίθετη για μένα.

Είναι που ξεχνάω να λέω ευχαριστώ. Είναι που δεν πιστεύω πια στα ένστικτα. Είναι που έχουν όλα απομυθοποιηθεί και όμως εγώ όλο περισσότερο παραμυθιάζω τον εαυτό μου. Κάθε φορά, κάθε φορά που λέω σ'αγαπάω, η ζωή μού αποδεικνύει πως δεν ξέρω καν να μισω.

Είναι που φοβάμαι πως δεν είμαι ελεύθερη. Είναι που ψάχνω μονάχη μου και απελπισμένα το άπειρο. Είναι που όλα εκπίπτουν σε χώμα κι εγώ τα παρακολουθώ ανίκανη να αντιδράσω. Κάθε φορά που θέλω να σου διηγηθώ ένα παραμύθι χάνω τις σκέψεις μου και αρχίζω να μιλάω για νευρώνες και για λογική.

Είναι που μου λείπεις. Είναι αυτό.

2 comments:

Aντώνης είπε...

Εγώ νομίζω πώς είναι όλα η ανασφάλεια του αγαπάω :) Καλώς σε βρήκα!

JoaN είπε...

ουφ...