9.9.08

and everything must come and go


Παρατηρώντας τις γύρω μεταλλαγμένες προτεραιότητες, κατανοείς πως όντως μάτια που δε βλέπονται κάποια στιγμή λησμονιούνται. Θα σε ψάξει μια φορά, δυο, άντε τρεις... μετά θα φύγει. Δεν πιστεύω πια στο "Σε έχω πεθυμήσει". Ξέρω πως όλοι μέσα στο ίδιο τρυπάκι είμαστε και πως αν δε μου δώσεις δε θα σκοτιστώ για το αν θα πάρεις κάτι. Top friends. Σημαίνει αυτό κάτι ουσιαστικό; Θα φύγουν όλοι σιγα-σιγά το ξέρεις γι' αυτό πρέπει να πάρεις τα μέτρα σου. Θα φτιάξεις ρομπότ με συναισθήματα και θα βρεις την ησυχία σου. Είναι και κάποιες απώλειες όμως που σου στοίχισαν περισσότερο. Αλλά οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται και αν εσύ δε δώσεις πραγματικά και χωρίς όρους τον εαυτό σου δεν έχεις να περιμένεις τίποτα, όχι από τον άλλο, από την ίδια τη ζωή. Και αν με παρηγορεί κάτι είναι ότι βοηθώντας έναν τυχαίο είναι σαν να βοηθάς όλους. Προτεραιότητες. Το κεφάλι μου βουίζει από ό,τι έχω να κάνω και δεν έχω ιδέα πώς θα τα προλάβω. Εγώ όμως το επεδίωξα να έρθουν έτσι τα πράγματα. Το πιστεύω πραγματικά ότι αξίζει να χαραμίσεις τον εαυτό σου, πως μόνο έτσι θα τον κερδίσεις, χάνοντάς τον.

σημ. Φτάνει πια όνειρα, χρειάζονται στόχοι.

3 comments:

Αnnelie είπε...

Magic : Είναι θέμα προτεραιοτήτων!

;-)

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Θα συμφωνήσω με την τελευταία διαπίστωση. Όσο για τους φίλους που χάνονται είναι αναπόφευκτο κακό, και συνήθως φέρουμε ακέραια την ευθύνη.

JoaN είπε...

αχμ..μέγα θέμα κ βαρύ... ουφ...