31.8.08

''memory is the traces of tears"

Όταν τα βρίσκεις σκούρα και όλα φαίνονται βουνό είναι η στιγμή που κινδυνεύεις πιο πολύ να πέσεις σε όλα όσα με κόπο είχες παρατήσει; Δεν μπορώ να είμαι σίγουρη όμως, αλήθεια, θα ήθελα να ήμουνα σε ένα ακόμη μακρινό ταξίδι. Δε χορταίνω τις εικόνες. Στα ταξίδια που πηγαίνω μόνη ποτέ δεν επισκέπτομαι πολλά μέρη γιατί μετά τα σημάδια της μνήμης είναι πολύ ελαφριά, τα μέρη που βλέπεις δε μένουν μέσα σου. Στα ταξίδια που κάνω μόνη πάντα ακούω μουσική. Συνειδητοποιώ, πια, πως η μουσική, είναι ίσως, το μόνο είδος τέχνης το οποίο, επιδέχεται τόσης επανάληψης χωρίς να φθείρεται επί της ουσίας ούτε στο ελάχιστο. Παρόλα αυτά, είμαι εδώ και μπορώ πλέον να ταξιδέψω μόνο μέσω της μουσικής. Είναι περίεργο, η πιο έντονη εικόνα μέσα μου από τον τόπο της ειρήνης, μετά το ναό της Αναστάσεως και τον τάφο της Παναγίας στη Γεθσημανή είναι τα στενά δρομάκια εντός των τειχών με τις περίεργες μουσικές, τις μυρωδιές και τους ανθρώπους που κυνηγάνε και το τελευταίο εύρο. Μου λείπει η γέφυρα στο Πόρτο Λάγος...

Ψιθυρίζοντας μέσα σε αυτή την τρύπα τον τελευταίο καιρό αισθανόμουν ότι έλειπε κάτι, ήταν το χέρι σου μέσα στο δικό μου να εκρήγνυται στους ουρανούς. Όχι, δεν υπάρχει λόγος να σκεπάσω ο,τιδήποτε με λάσπη.

Υ.Γ. Ίσως υπάρχουν κάποια μέρη που δεν πρέπει να τα δούμε ποτέ. Είναι εκείνα που για να σου επιτρέψουν να τα δεις χρειάζεται είτε να δείξεις, είτε να κρύψεις την ταυτότητά σου.

4 comments:

La DoNa CaTaLaNa είπε...

"Όταν τα βρίσκεις σκούρα και όλα φαίνονται βουνό είναι η στιγμή που κινδυνεύεις πιο πολύ να πέσεις σε όλα όσα με κόπο είχες παρατήσει;"

Ίσως και να είναι. Ίσως και πάλι να είναι μια στιγμιαία σχεδόν πτώση. Δηλαδή να νιώθεις την ανάγκη να αφεθείς κι ας σε καταπιεί η δίνη και μόλις το σκεφτείς μια φωνή να σε συνεφέρει και να νιώσεις πιο δυνατός από ποτέ. Ίσως. Πολύ χαρακτηριστικό του λίγο που σε ξέρω ποστ.
...Μου έλειψες. Φιλιά.

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Το κείμενό σου λέει πολλά, το υστερόγραφο τα λέει όλα...

kiara είπε...

Και 'μένα μου έλειψες Μαρθούδι μου! Θα κάνω ό,τι μπορώ για να υπερβώ τις καταστάσεις.

Λάκη, ξέρεις τι άλλο κατάλαβα, πως ο τόπος ενός ανθρώπου είναι τόσο μικρός όσο αυτός. Τα μόνα τείχη που μας πνίγουν είναι αυτά της καρδιάς μας.

JoaN είπε...

Τέλειο!