15.8.08

Σαν χτες...

  • 1974: Δεύτερη φάση τουρκικής εισβολής στην Κύπρο
  • 2005: Αεροπορικό δυστύχημα της Helios

Θυμάται κάνεις; Εννοώ, πραγματικά θυμάται;
Εγώ ξέχασα. Συγγνώμη. Όμως, ακόμη πονάει πολύ, και περισσότερο το πρώτο, γιατί σηματοδότησε την αρχή μιας προδομένης, ψεύτικης ζωής. Δε με νοιάζει η γη, τα χτίσματα, τα χρήματα, αν και ενείχαν και ενέχουν και αυτά τον κόπο και την αγάπη ενός λαού, όποιος κι αν είναι αυτός. Με νοιάζει η προδοσία, η προδοσία που ποτέ δεν έπαψε μέσα σε αυτό τον παγκόσμιο χάρτη. Δε νεφελοβατώ, ξέρω πως το νησάκι μου δεν είναι το κέντρο του κόσμου, είναι όμως η άτιμη η θέση του καλή, ή τουλάχιστον έτσι λένε οι γεωστρατηγοί μας. Αλλά μην ανησυχείτε, ούτε η βροχή δε μας καταδέχεται πια σε αυτό τον τόπο που τον καταραζόμαστε εμείς οι ίδιοι κάθε χρόνο, ξανά και ξανά και θα μείνει έρημος ο άνθρωπος, έρημος και ο τόπος να τον κάνετε ό,τι θέλετε. Και εντάξει, εγώ λίγα χρόνια θα είμαι εδώ, αλλά τα δέντρα, τα δέντρα που είναι εδώ αιώνες και εσείς τα καίτε... δε φοβάστε τη θεομηνία; Όταν όλα καταστραφούν εδώ πάνω από τις ειρηνικές δυνάμεις και δε μείνει τίποτα, εμείς οι ίδιοι θα βυθίσουμε το νησί μας, θα το θάψουμε ξανά κάτω από τη θάλασσα μαζί με όλες τις πίκρες της πλουσιοπάροχης ζωής μας. Και τι που τον είχαν ξαναπάρει τον Πενταδάχτυλο πίσω τρείς φορές; Αφού ήταν όλα προδωμένα, δεν στάληκαν ποτέ επικουρικές δυνάμεις. Όμως δεν ανησυχώ, ο Πενταδάχτυλος θα τους αποσείσει, όχι τους Τούρκους αλλά τον κάθε προδότη, ένα ένα... ο Πενταδάχτυλος που έχει ο κάθε ένας μας μέσα του. Και τι που δε γνώρισα ποτέ το λιμάνι της Κερύνειας, το αγάπησα περισσότερο από αυτούς που έφαγαν ψάρι αγναντεύοντάς το... Μα αναρωτιέμαι, δεν άκουσαν το κλάμα των κυμάτων, δεν τρόμαξαν από τη σιωπή των καμπάνων, δεν έφριξαν από την αθλιότητα των τελευταίων εγκλωβισμένων; Δεν ήταν ποτέ πρόβλημα συμβίωσης, μας κορόιδεψαν, έφτιαξαν και τώρα ξαναφτιάχνουν συντάγματα για να μας διαλύσουν. Όμως δεν έπεσαν όλοι, δεν έπεσαν όλα τα φρούρια: υπάρχουν άνθρωποι ακόμη που δε ξεπουλάνε τη γη τους, που έχουν το θάρρος να πούνε: "Αυτό το χώμα δεν είναι δικό μου, είναι των γονιών μου που έφυγαν, των παιδιών μου που θα 'ρθουν και εγώ το διαχειρίζομαι απλά για λίγα χρόνια.". Μην ξεπουλάτε τον τόπο σας, τον εαυτό σας ξεπουλάτε, αφήνετε το σπίτι σας ξεκλείδωτο και νομίζετε πως ο φονιάς θα μας λυπηθεί. Όμως οι φονιάδες, δηλαδή οι αιμοδιψείς ούτω καλούμενοι ηγέτες, δεν έχουν πατρίδα, μετρούν τα πάντα σε χρυσό, είναι αυτοί που πούλησαν την ψυχή και το λαό τους στο διάβολο... νομίζουν. Μα οι πρώτοι, έσονται έσχατοι κι εγώ θα κρατήσω τη ψυχή μου δική μου.

Ο Θεός μαζί μας κι η Παναγία σκέπη μας. Αμήν.

3 comments:

τσέλιγκας είπε...

Η δίκη για την Ήλιος ακόμη δεν έγινε, όλοι ξεχνάμε. Μου ήρθε το μέιλ από ένα συμφοιτητή για το τρισάγιο στη μνήμη του πατέρα του που τόσο απροσδόκητα χάθηκε εκείνη την ημέρα. Αυτή η δικαιοσύνη φαίνεται ότι κάνει τα στραβά μάτια...

kiara είπε...

Η δικαιοσύνη έτσι κι αλλιώς είναι τυφλή. Εμείς όμως που βλέπουμε;

τσέλιγκας είπε...

Κάνουμε τα στραβά μάτια...