10.8.08

"...και ο φόβος τρομάζει..."

Μια από τις πολλές παροιμίες που έλεγε η γιαγιά μου ήταν: "Αλί τον δέρνουν εκατόν, αλί τον δέρνει ο νους του.".

Η αστάθεια ως σταθερά. Ένα πέπλο γύρω από 'μένα που με καθιστά αθίγγανη, αδύναμη να δημιουργήσω συνδέσμους. Ό,τι με αγγίζει το απομυζώ, καταδικασμένη σε μια υπερκινητικότητα που με μεταθέτει σε πολλαπλά σημεία του σύμπαντος εξαντλώντας με τελειωτικά. Απέχει το μίσος από την αγάπη; Το αυτομίσος προϋποτίθέται αυτής; Εμπαθής και γι' αυτό ευπαθής. Αλίμονο, αν δε σπάσεις όλα τα δήθεν πολύτιμα και εύθραυστα δε θα βρεις ποτέ το άσπαστο διαμάντι μέσα σου. Μην κοιτάς, περίλυπα, τα δάκρυά μου, καθρέφτη. Δε σημαίνουν τίποτα, ούτε μια μικρή καμπάνα. Μα κάθε βράδυ θα προσεύχομαι να μου φανερωθεί η αγάπη Του.

1 comments:

Λάκης Φουρουκλάς - Lakis Fourouklas είπε...

Καταλαβαίνω τι λες κι ας μη θέλω. Γράφοντας για σένα γράφεις (και) για μένα...