27.7.08

Quaerens me sedisti lassus...*

Αγαπημένο κατασκηνωτικό ημερολόγιο,

κατάφερα να ανοίξω μια πόρτα που χρόνια προσπαθούσα να κοιτάξω μέσα από την κλειδαρότρυπά της. Το δωμάτιο έμοιαζε να είναι ακριβώς όπως το περίμενα, όμως είχα κάνει λάθος.

Πήρα το γυάλινο δοχείο που κρατούσα στα χέρια μου και σε μια -η πολλές- στιγμή απώλειας της ψυχραιμίας μου, το πέταξα με θυμό στο πάτωμα... και έγιναν όλα γυαλιά καρφιά. Ένας γυάλινος τοίχος άρχισε να μεγαλώνει, μεγαλώνοντας την απελπισία μέσα μου.

Κάποια θρύψαλα είχαν απομείνει κι εγώ ζαλισμένη από το ανύπαρκτο αλκοόλ τα πάτησα με γυμνά πόδια όμως δε μάτωσα, ούτε πόνεσα. Λαδομπογιές χύθηκαν μαζί με ακρυλικές και άρχισαν να φτιάχνουν σχέδια και εικόνες στο γυάλινο τοίχο. Εγώ έμεινα να κοιτάω εκστατική και δεν πίστευα τη χαρά που με είχε περιβάλει.

Μια σταγόνα μαύρης μπογιάς πετάχτηκε μέσα στο μάτι μου και όλα θόλωσαν. Βάφτηκαν τα μάτια μου μαύρα, μαζί και τα δάκρυά μου. Δεν υπήρχε κάτι άλλο να σπάσω γι' αυτό χτυπούσα με δύναμη να να μου ανοίξουν να βγω έξω, μέχρι που σωριάστηκα.

Όταν ξύπνησα το δωμάτιο δεν υπήρχε, δεν είχε υπάρξει ποτέ. Κοίταξα πάνω και είδα ένα ανθισμένο ουρανό να περιτριγυρίζεται από σκοτεινούς πολυελαίους. Τα αστέρια άπειρα, κρέμονταν από αόρατες κλωστές και τα πεύκα σχεδόν ακουμπούσαν... Τότε είδα απέναντί μου το σταυρό και θυμήθηκα πως, "η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει".

*Ζητώντας με κάθησες κουρασμένος...

2 comments:

Λάκης Φουρουκλάς είπε...

Και τ' όνειρο της ζωής ή η ζωή τ' ονείρου συνεχίστηκε; Μέρα καλή

kiara είπε...

Νομίζω αυτή τη φορά ξεκίνησε κάτι καινούργιο, αφορμάριστο... ή τουλάχιστον έτσι θέλω να ελπίζω. Το όνειρο και η ζωή είναι νομίζω τελικά το ίδιο πράγμα... κι ας μην το βλέπουμε, τόσο γρήγορα που κυλάνε όλα. Καλή σου μέρα!:)