8.7.08

Γράμμα σε μια φίλη ΙΙΙ

Αγαπημένη μου φίλη,

η τελευταία φορά που σου έγραψα ήταν λίγο πριν τα γενέθλια σου. Αυτή τη φορά σου γράφω λίγο μετά τη γιορτή σου. Πώς περνά αλήθεια ο χρόνος...

Ξέρεις, είναι όμορφο να έρχεται κάποια στιγμή που είσαι αρκετά μεγάλος ώστε να μπορείς να παρακολουθήσεις κάτι που αγαπάς να αντέχει τελικά στο χρόνο. Όλα εφήμερα είναι, ή έτσι μοιάζουν τουλάχιστον, όμως όταν βλέπεις ανθρώπους να μη φεύγουν -κι ας ξέρεις πως θα φύγουν κάποτε αναγκαστικά- νιώθεις να αγγίζεις την αιωνιότητα και ακ
ούεις το χωρόχρονο που διαλύεται μέσα σε ένα πυροτέχνημα σε ένα σημείο του ουρανού που δεν το βλέπεις.

Το πρόβλημα είναι ότι είμαστε υπερβολικά λογικές για να πιστέψουμε στο θαύμα. Όμως είμαστε και αρκετά συναισθηματικές -με όσο κακό μας έχει αυτό κάνει- για να ελπίζουμε πως θα πιστέψουμε. Και δεν ξέρω αν ο κόσμος αυτός θα αλλάξει ποτέ αλλά πρέπει να βιαστούμε γιατί η καμπάνα χτυπάει...

Καληνύχτα Κεμάλ

2 comments:

Λάκης Φουρουκλάς είπε...

Ίσως να ήταν καλό πού και πού ν' ανοίγουμε τα μέσα μας μάτια. Τότε τα πάντα είναι δυνατά

to_koritsi_pu_i8ele_polla είπε...

"όμως όταν βλέπεις ανθρώπους να μη φεύγουν -κι ας ξέρεις πως θα φύγουν κάποτε αναγκαστικά- νιώθεις να αγγίζεις την αιωνιότητα και ακούεις το χωρόχρονο που διαλύεται μέσα σε ένα πυροτέχνημα σε ένα σημείο του ουρανού που δεν το βλέπεις."

θα κλάψω..αλήθεια τώρα