10.7.08

να σε...


Γέρνω ξανά από τη μοναξιά και δίνομαι σε μια μουσική που δεν πιστεύα ποτέ πως θα αγαπούσα... Εγώ πιο πολύ είχα αγαπήσει τις κρυστάλλινες μελωδίες της κλασικής εποχής που τόσο μικρή είχα μάθει να παίζω έστω και αδέξια. Επιδίδομαι σε κάτι που κανόνικα δεν έχω την πολυτέλεια, να είμαι ρομαντική σε ένα κόσμο απόλυτα κυνικό, ο οποίος επιτρέπει το ρομαντισμό μόνο στους πολύ ευλογημένους. (Τι ειρωνεία, οι άνθρωποι αντί να ευλογούν τους άτυχους και να φέρνουν τα πράγματα σε μια ισορροπία, ευλογούν αυτούς που είχαν ήδη χάρη, διογκώνοντας τις αποστάσεις... ) Δεν είναι γραφτό μου όμως να κερδίσω ούτε μια πρώτη εντύπωση κάτι που σημαίνει πως η ασίγαστη αλαζονεία μου κάποια στιγμή θα αναγκαστεί να σωπάσει. Κι ίσως αυτό να είναι η σωτηρία μου. Θυμάμαι εκείνη τη μέρα που δεν έκρυψα το πρόσωπό μου, κι ήταν αλήθεια τόσο, τόσο... όμως όλες τις υπόλοιπες μέρες της ζωής μου περιορίζομαι στο να θάβομαι μέσα μου αρνούμενη να με δεχτώ και να συγκοινωνήσω μαζί μου, δοσμένη σε ένα σύμπλεγμα τόσο όμορφα και περίτεχνα κεντημένο.

Χρειάζομαι να με καρφώσουν στον τοίχο και να μου βγάλουν τα μάτια για να μη βλέπω. Κι ίσως τότε δω...

4 comments:

Melina είπε...

Πολύ όμορφο το ιστολόγιο σου.
Και τα γραψίματα σου επίσης.

Λάκης Φουρουκλάς είπε...

Ωραία τα λες. Ψυχοφθόρο και λυτρωτικό ετούτο το αυτοβύθισμα στο μέσα σου

to_koritsi_pu_i8ele_polla είπε...

"Χρειάζομαι να με καρφώσουν στον τοίχο και να μου βγάλουν τα μάτια για να μη βλέπω"

δεν ξέρω γιατί αλλά αυτό μου θύμισε εκείνο με το πιάνο για καυσόξυλα.. νομίζω πως κρύβουν την ίδια απόγνωση..

φιλάκια γλυκό μου..πρόσεχε..

Αnnelie είπε...

μου έλειψες zvyk.

φιλί :-*