1.6.08

Νοθείες: Make Up is Made Up

Λένε πως η αλήθεια δεν υπάρχει, πως ο καθένας κουβαλά τη δικιά του πάνω στην πλάτη ή στο κεφάλι του. Μια εικόνα μιας Αφρικάνας που κουβαλά πάνω στο κεφάλι της το βρώμικο νερό της και στην πλάτη το βρέφος που πριν μερικές μέρες έχει γεννήσει. Εγώ πιστεύω πως υπάρχει, γιατί αν δεν υπήρχε τα πάντα θα ήτανε κινούμενη άμμος, όμως δεν είναι, υπάρχει χώμα. Το νερό αυτό είναι από το βάλτο και όταν το παιδί το πιει γεννιούνται σκουλήκια μέσα του, και μια αθώα ψυχή γεμίζει σκουλίκια. Κοιτάω τη σκιά μου και τη θαυμάζω, είναι πολύ ωραιότερη από μένα, η αλήθεια είναι πως τη ζηλεύω... ποια αλήθεια; Τα σπίτια είναι φτιαγμένα από μπανανόφυλλα, σε κάποια από τις καλύτερες των περιπτώσεων και αυτό είναι σίγουρα μια αλήθεια. Δεν ξέρω να βάφομαι, με βάφουν και μοιάζω με κάποια άλλη, κάποια όμορφη. Μου φαίνεται παράξενο το πόσο όμορφα είναι όλα αυτά τα μαύρα πρόσωπα, το πόσο εύκολα μπορείς να τους κλέψεις ένα χαμογέλο, από αυτά τα πρόσωπα, τα δικά τους. Με βλέπω να διογκώνομαι και αρχίζω να με μισώ, και όσο πιο πολύ με μισώ, τόσο περισσότερο διογκώνομαι. Οι κοιλιές τους είναι φουσκωμένες γιατί δεν έχουν να φάνε, κλισέ αλλά... Τα χέρια μου είναι κεντημένα με ψυχαναγκασμούς και πονάνε πολύ αλλά συνεχίζω να κρατάω το κέντημά μου. Το μάυρο παιδάκι κρατάει στα χέρια του με απίστευτη χαρά τη μια και μοναδική καραμέλα που του έχουν δώσει. Βρίσκομαι σε μια μαύρη τρύπα η οποία μετατρέπεται σε τρυπάκι κι εγώ παρά τα περιττά κιλά μου καταφέρω να μπω σε αυτό όμως τα χέρια μου ξεσχίζονται. Χρειάζονται χέρια για να ανοίξουν τρύπες από τις οποίες θα βγάζουν καθαρό νερό. Απλώνω τα ματωμένα μου χέρια για να πάρω κρύο νερό αλλά την τελευταία στιγμή τα τραβάω και πέφτω στο κενό γιατί το νοθευμένο μέσα μου με παρασύρει και γινόμαι φτηνή, πολύ φτηνή. Στην Τανζανία δεν υπάρχουν γιατροί, ίσως όμως υπάρχει θεραπεία.