4.6.08

don't read, leave me alone

Το blog μοιάζει με ένα προσωπικό τετράδιο που το αφήνω δήθεν τυχαία σε ένα τραπεζάκι για να το διαβάσουν οι άλλοι. Θέλω να θαυμάσουν τον εσωτερικό μου κόσμο, τη λυρικότητά μου, την πλούσια φαντασία μου και την απεριόριστη ευαισθησία μου. Όταν τελειώσουν οι ωραίες ατάκες και τα συναισθηματικά θέματα χωρίς λύση ή κόψη το ρίχνουμε στην ποιητική. Μας τέλειωσε και η ποιητική όμως αυτή τη φορά.

Έχω γίνει ασυνεπής στα πάντα, είμαι χειρότερη από ποτέ, τους έχω απογοητεύσει όλους και ξέρω πως το πιο πιθανό είναι ότι δε θα κάνω τίποτα για να επανορθώσω. Δικαιούμαι κακές στιγμές, το ξέρω, όμως θέλω πάντα οι κακές στιγμές να αποβαίνουν σε κάτι καλό. Αυτή τη φορά δε βλέπω κάτι καλό να έρχεται. Ίσως και να 'ρχεται, αλλά εγώ δεν το βλέπω. Τα βιβλία πρέπει να τα επιστρέψω στο τέλος του καλοκαιριού... κι εγώ ακούω μουσική.