6.6.08

Τα πιο ωραία μέρη

Η καρδιά μου μετατράπηκε σε πέτρα βαριά που με πέταξε στον τοίχο και μετά κάτω στο πάτωμα. Ήθελα να χορέψω όμως δεν ξέρω πώς... αλλά έπρεπε να χόρευα, ποιος θα με έβλεπε άλλωστε... όμως δεν το κανα γιατί ήταν η βαριά πέτρα μου τόσο βαρετή. Σήμερα το πρωί η πεταλούδα κάτω από το μαξιλάρι μου ήταν υπερβολικά ζεστή και το κεφάλι μου έκαιγε. Έπρεπε, όμως, να είμαι ξύπνια στον ύπνο μου, έπρεπε να ανταποκριθώ. Δε μου αρέσει αυτή η κατάθλιψη, μου προσθέτει αντί να μου αφαιρεί. Από την άλλη χάνω αυτά που σκόπευα να κερδίσω και ταυτόχρονα μου προσφέρονται πράγματα που μόνο το βασιλιά και τη βασίλισσα ικανοποιούν. Εμένα θα μου άρεσε να ήμουν αξιωματικός, κάποτε υπήρξα αυτό ακριβώς, ένας ανυπότακτος αξιωματικός, το ανυπότακτο παιδί... τώρα πια, το πολύ να είμαι πιόνι όμως δεν έχει να λέει... Ή μάλλον έχει να λέει, συμβαίνουν πράγματα στη δικιά μου ζωή, μου τη δίνει και πάω να κάνω μια βλακεία και η βασίλισσα τα παίρνει γιατί μπερδεύει τη δικιά μου ζωή με τη δικιά της και θεωρεί πως αυτό που κάνω έχει επίδραση πάνω της. Και εκείνη είναι η τέλεια, αφού είναι η βάσιλισσα άλλωστε, και είναι κρίμα να της χαλάω την τέλεια εικόνα της, την τόσο προσέχτικα χτισμένη. Το ότι η ζωή δεν είναι σκάκι και το ότι εμένα ποσώς με νοιάζει η άποψη των γειτόνων δεν έχει να κάνει. Το εύγε των σοφιστών το έχασα, αυτό είναι ένα γεγονός όμως γιατί συνεχίζουν να ασχολούνται μαζί μου; Έχω τοποθετηθεί σε μια θέση την οποία θα ήθελαν πολλοί, και την οποία εγώ είχα μέσα μου σνομπάρει. Μου 'χει συμβεί ξανά. Όμως αυτά, είναι απλά η πεζότητα της καθημερινότητας, το παιχνίδι των πιθανοτήτων, πού είναι και ωραίο μεν αλλά δεν έχει καμία σχέση με τα πιο ωραία μέρη.

Τα πιο όμορφα μέρη βρίσκονται στις φρουταρίες και τα φυτώρια. Το πιο ωραίο μέρος είναι η στιγμή που ψάχνεις το πιο όμορφο καρπούζι γιατί δεν μπορείς να καταλάβεις ποιο είναι το πιο νόστιμο. Το πιο ωραίο μέρος, είναι η στιγμή που συλλαμβάνεις τις τουλίπες και τις ορχιδέες φυλακισμένες μέσα σε ένα ψυγείο. Ή η άλλη, που μπερδεύεις το καλλωπιστικό με το σπανάχι, όμως έμοιαζε, πραγματικά έμοιαζε. Και επίσης το πιο ωραίο μέρος είναι να ανακαλύπτεις τα φρέσκα κρεμμυδάκια και λίγο παραπέρα τα ρεπανάκια. Απέναντι βλέπεις μήλα από το εξωτερικό, περιποιημένα, στα κουτάκια τους, όμως ξέρεις πως δεν είναι ωραία, γιατί μόνο τα φρούτα από το δικό σου πλανήτη έχουν άρωμα. Το ωραίοτερο μέρος είναι αυτό που βλέπεις μια τεράστια γλάστρα και θες να χωθείς μέσα και μετά βλέπεις πως είναι πλαστική και σου τη σπάει αλλά είναι ωραία η γλάστρα, ίσως γι αυτό βέβαια να στοιχίζει 70 ευρώπουλα. Και τέλος το πιο ωραίο μέρος είναι αυτό που έχει τόσα διαφορετικά χρώματα που δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς, να γευτείς, να αναπνεύσεις, που έχει φρέσκα, που έχει σάπια, που έχει πανέμορφα, που έχει κακάσχημα, που σου θυμίζει κάτι άσχημο μπορεί να έχει τέλεια γεύση και ότι ένας κάκτος βγάζει τα πιο όμορφα λουλούδια, τα πιο μεθυστικά, και πως η ζωή είναι τόσο χαωτική όσο ένας κήπος με λεμονιές που κρύβουν στις ρίζες τους γαρδένιες.

This is a great day for freedom...