16.5.08

ένα παιχνίδι, όπως όλα

Η γραφή είναι ένα παιχνίδι περίεργο, ναρκισσιστικό και αλτρουιστικό ταυτόχρονα. Μοιάζει με ένα εκκρεμές που κουνιέται μπροστά στα μάτια σου, σε υπνωτίζει, σε αιχμαλωτίζει αλλά παρόλα αυτά εσύ δεν το χορταίνεις και το κοιτάζεις όλο και πιο επίμονα...

Αυτή τη φορά δε θα κάνω ότι ξέρω σε τι αναφέρομαι. Θα είμαι ειλικρινής, δεν έχω ιδέα. Όσο καταλαβαίνετε εσείς άλλο τόσο κι εγώ. Η γραφή είναι μια διέξοδος που καταλήγει πολλές φορές σε αδιέξοδο, που από ομολογία εκπίπτει σε φλυαρία... Και το ξεχείλισμα καταλήγει μια επίμονη σταγόνα που δε λέει να εξατμιστεί...

Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία το τι εννοώ εγώ, σημασία έχει το τι θα εννοήσεις εσύ, σημασία έχει, όταν εγώ πάρω να διαβάσω κάτι χωρίς να θυμάμαι πια γιατί το έγραψα να έχει να μου πει, να μου διηγηθεί αν θες... σημασία έχει το κείμενο να μετατρέπεται σε κάτι ζωντανό και αυτόνομο που αν και γραμμένο σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή, αν και παιδί της κοινωνίας του και της εποχής του, αναδύεται πάνω από όλα αυτά.

Και τώρα απορημένε και υπομονετικέ αναγνώστη, θα σε ευεργετήσω με τη σιωπή μου.

4 comments:

to_koritsi_pu_i8ele_polla είπε...

=)

γλυκιά μου!!

η δεύτερη παράγραφος τα σπάει.. "αυτή τη φορά δε θα κάνω ότι ξέρω σε τι αναφέρομαι".. εγώ ποτέ δεν ξέρω, αλλά δεν το λέω. νομίζω πως απλώς γράφω αυτά που θα θελα να διαβάζω. γραμμένα σε χαρτί και με υγρή μελάνη, ε?

Τα φιλιά μου!!

Areth είπε...

και πώς να είναι βέβαιος κανείς τί έχει σημασία...όπως θα 'λεγε η δημουλά, το προσήκον είναι να λέμε: "ποιος ξέρει;"...

Jason είπε...

Ήταν ένα παράξενο, αφοπλιστικό post.

kiara είπε...

koritsi pou ithele polla
Με μελάνη πάντα, ναι... :)

Αρετή
Το κέρδισα επάξια το τηγάνι μου πάλι! Σε φιλώ!

jason
Και επίσης αφοπλιστικό το σχόλιό σου.
:)