19.5.08

αλήθεια, ποιος ξέρει;...


Έχω πάψει να τρώω φυσικά πράγματα, ποτέ δεν το συνήθιζα άλλωστε... Τέσσερα δροσερά κεράσια στην παλάμη μου. Πόσο φυσικά είναι; Πετάω τα κουκούτσια στο χώμα, για να γίνουν δέντρα, είναι ο μόνος τρόπος να αφήσω κάτι πίσω μου... και αν... μου μένουν τα κοτσάνια στο χέρι μόνο, και κοντοστέκομαι σκεφτική... η φύση πρέπει να επιστρέφει στη φύση, και τα πετάω τελικά κι αυτά...

Δεν είναι κύκλος, ούτε καν φαύλος, είναι ένα σπιράλ, ένας ανεμοστρόβιλος, ένας τυφώνας που μας έχει παρασύρει βασανιστικά και ατελείωτα... προσπαθούμε απελπισμένα να επιστρέψουμε στη φύση και φορτώνουμε στην πλάτη μας όλες τις ευκολίες με τις οποίες μάθαμε να ζούμε... βιοκαύσιμα, ναι... και τα βιοαπόβλητα; Καρκίνος, όλος ο πλανήτης μεταμορφώνεται σε ένα καρκίνωμα του σύμπαντος...

Έχω πάψει να τρώω φυσικά πράγματα και δεν πίνω νερό, το χρειάζομαι για να πλένομαι. Ανοίγω τη βρύση, τίποτα, ανοίγω το ψυγείο, τίποτα... το ρολόι γυρίζει και μας χρεώνεται ο αέρας που στριφογυρίζει μέσα στις σωλήνες... Αν θα με επισκεφτείς, μη μου φέρεις κρασί, φέρε μου νερό... διψώ κι έχω αρπαχτεί από τρία τέταρτα ελπίδας...

Μου αρέσει το ρήμα καρφώνω, το χρησιμοποιώ συχνά, όλοι οι άνθρωποι έχουν αγαπημένες λέξεις, όμως δεν καταλαβαίνουν πόσο τις αγαπούν μέχρι που είναι πολύ αργά. Με καρφώνει η σκέψη ότι σε αυτό τον τόπο έχουμε τα πάντα και ακόμη κάτι παραπάνω. Έχουμε τα πάντα αλλά εγώ διψώ και ο καρκίνος μάς τρώει όλο και με μεγαλύτερη μανία.

Έχω πάψει να τρώω φυσικά πράγματα... Σκέφτομαι πως η κάθε μέρα είναι η τελευταία αλλά εγώ είμαι πολύ αχάριστη για να το συνειδητοποιήσω. Το κάτι παραπάνω φταίει, αυτό τα φταίει όλα, το κάτι παραπάνω είναι η ύβρις και ο καθένας από εμάς θα πάρει ό,τι του αξίζει γιατί ό,τι φυσικό σιγα-σιγά εκλείπει, ή μήπως απλά φεύγει τρομαγμένο να γλυτώσει...

Και ο τυφώνας έχει πάρει τους άπειρους παράλληλους κύκλους και τους κάρφωσε μεταξύ τους... και οι σκέψεις έχουν κεντηθεί επίμονα, κύκλοι κι αυτές, όλοι κύκλοι που διεκόπηκαν απότομα και μοιάζουν με σπασμένα σκουλαρίκια... γιατί εγώ δεν τρώω πια τίποτα φυσικό, καρφωμένη σε μια πραγματικότητα τόσο περιοριστική - μια τελεία στο χάος του ονείρου μου...

Απέμεινε μόνο η φύση να θεολογεί... γι' αυτό τη σταυρώνουμε αλύπητα...

image: shake by EXtrasoda

7 comments:

La DoNa CaTaLaNa είπε...

..Γι'αυτό την καρφώνουμε αλύπητα.. ;)
απο τα πιο...χμμμ, διατηρητέα σε βάθος χρόνου θα χαρακτήριζα, καταλαβαίνεις, κείμενα σου.

psykasso είπε...

Αν έρθεις σε μένα, φέρε κρασί, απ'το καλό. Φέρε και τους κύκλους να τους ενώσω σε έναν μεγάλο ασύμμετρο πράγμα. Κυκλοειδές, έτσι για να κλείσει ο κύκλος του. Και μετά με τις σκέψεις σου θα κάνουμε γυαλιά καρφιά το σύμπαν, γιατί οι μέρες είναι λίγες αλλά καμιά δεν είναι η τελευταία.
Αλλιώς δεν θα γράφαμε ξέρω 'γω ..

kiara είπε...

la dona catalana
Θα φανεί... αλλά μέχρι τότε, ποιος ξέρει; :)

psykasso
Ένιωσα ότι πήγες να με χαστουκίσεις, και αντ' αυτού με αγκάλιασες!...
:)

psykasso είπε...

όπως το λες, όπως ακριβώς το λες .... ;)

kiara είπε...

:)

'Eλενα είπε...

χουμ χουμ χουμ
ειμαι η μουσα σου για τα τελευταια ποστς
Παρδεξου το λοιπον! :PP

kiara είπε...

Do I have a choice?:P