11.5.08

αργά, αργά και σταθερά...

Πάρε μια βαθιά ανάσα και σκέψου ψύχραιμα. Εντάξει, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Πρέπει να πάρεις τα πράγματα στα χέρια σου... Ναι, αν το πω ακόμη μια φορά μπορεί και να το πιστέψω...

Ανοίγω το Diary του 2005. Βασικά, το 2005, είναι η μοναδική χρονιά κατά την οποία είχα ημερολόγιο στο οποίο έγραφα τι είχα να κάνω (αφού τα έκανα τα έγραφα αλλά ας μην το κάνουμε θέμα). Ο λόγος; Απλός. Δώρο από αγαπημένα άτομο/α και με τέλειες εικόνες του Γουίνι! Σε μια από τις τελευταίες σελίδες πήρα μια σημείωση (ένας πίνακας βασικά) από το μάθημα της ψυχολογίας κινήτρων:

Ατομικό Συμβόλαιο Συμπεριφοράς
Μακροπρόθεσμος Στόχος ή Προσδοκία:
Βραχυπρόθεσμος Στόχος 1:
Επιθυμητή Συμπεριφορά:
Πραγματική Συμπεριφορά:
Αξιολόγηση:

Εμείς σε αυτά τα κουτάκια τι θα βάλουμε; Μου λες να έχω πίστη. Εντάξει, να έχω. Όμως δεν μπορώ να καταλάβω πώς το καλό μπορεί να πραγματωθεί κάτι αν δε σχεδιάσεις τον τρόπο με τον οποίο θα το πετύχεις! Τι είδους πίστη είναι αυτή; Δεν είναι μοιρολατρία; Αλλά το πρόβλημα είναι άλλο: "Δεν έχω ακόμη πειστεί ότι όλο αυτό δεν είναι παρά ένας ενθουσιασμός.". Αφού δεν έχεις πειστεί, δε βαριέσαι... και αφού δεν έχεις πειστεί, ποιος είναι αυτός που δεν έχει πίστη;

Είναι το πιο ηλίθιο, το πιο σαδομαζοχιστικό πράγμα να κρατάς τον εαυτό σου μακριά από ένα άνθρωπο ο οποίος σε θέλει κοντά του και τον θες κι εσύ. Το μόνο που με κρατάει είναι η σκέψη πως ίσως όλοι εσείς οι λογικοί, βλέπετε κάτι που αδυνατώ εγώ να δω... πως έχω άδικο, πως δε βλέπω τα πράγματα καθαρά...

Ό,τι γραφεί στη μνήμη δε διαγράφεται ποτέ... μπορείς ωστόσο να σβήσεις το μονοπάτι που οδηγεί σε αυτό... ή τουλάχιστο να το κάνεις όσο πιο δύσβατο μπορείς... όμως εγώ το κρατάω καθαρό, δεν αφήνω ούτε κλαράκι να πέσει, αμέσως το μαζεύω, μήπως και χάσω το δρόμο που οδηγεί σε σένα... Εσύ απ' την άλλη, έχεις βαλθεί να φυτεύεις ένα ολόκληρο δάσος για να χωρίσεις εσένα από 'μένα... και τόλμησες να με κρίνεις με βάση τον εαυτό σου! Ήθελες μαγεία; Τη βρήκες και την παράτησες! Κράτα τη λογική σου τώρα!...

Τα σκοτώνεις όλα μέσα σου, αργά και σταθερά... ξέρω τον τρόπο με το οποίο το κάνεις, κάθε σου βήμα, αυτή είναι η δικιά μου επιστήμη, αλλά δεν επιλέγω να την εφαρμόσω στον εαυτό μου. Θα με κάνεις πέρα, το ξέρω... θα σου πάρει καιρό πολύ όμως να ελέγξεις τον κόμπο στο λαιμό κάθε φορά που με κάποιο τρόπο οι νευρώνες που συνδέθηκαν με το όνομά μου θα ξυπνάνε...

Μόνο δυο λόγοι υπάρχουν για να κλάψει κάποιος τόσο πολύ... ο θάνατος... κι ο έρωτας.

7 comments:

Αnnelie είπε...

μη μου στεναχωριέσαι για τίποτα.-

σε γλυκοφιλώ :-*

kiara είπε...

Δεν καταλαβαίνω τίποτα... τίποτα ρε συ Άννα!...

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Προτιμητέο το κλάμα για το θάνατο ενός έρωτα που ίσως τελικά και να μην αξιζε καν τον κόπο, από το θάνατο τον πραγματικό.
΄Ισως τώρα να μην βρίσκεσαι στη φάση που θα μπορέσεις να το νιώσεις, αλλά όταν το ξεπεράσεις και καταλάβεις, θα με δικαιώσεις.

Φιλί και Γλααρένιες αγκαλιές

Jason είπε...

Ρε εντάξει, πραγματικά, αυτά τα...

Ατομικό Συμβόλαιο Συμπεριφοράς
Μακροπρόθεσμος Στόχος ή Προσδοκία:
Βραχυπρόθεσμος Στόχος 1:
Επιθυμητή Συμπεριφορά:
Πραγματική Συμπεριφορά:
Αξιολόγηση:


...μόνο εσύ θα μπορούσες να τα είχες γράψει. :)

JoaN είπε...

"Ό,τι γραφεί στη μνήμη δε διαγράφεται ποτέ...
Μόνο δυο λόγοι υπάρχουν για να κλάψει κάποιος τόσο πολύ... ο θάνατος... κι ο έρωτας." -> den exw na pw tipota allo. :(

proserpina είπε...

Το χειρόγραφο πού είναι;

kiara είπε...

Όπως πολύ εύστοχα επεσήμανε και η Δημουλά...

...να αντέξεις είναι το ζητούμενο
όχι να καταλάβεις...