20.3.08

φραουλένια πεδιάδα


Όσο πιο πολύ τριβείς με κάτι τόσο πιο πολύ μαθαίνεις να το αγκαλιάζεις και να το αγαπάς. Ίσως γι' αυτό όσο πιο πολύ ενθουσιαστείς με κάτι τόσο πιο εύκολα το βαριέσαι και το παρατάς. Δεν είμαι σίγουρη τι παιχνίδι ακριβώς παίζεται...

Πάντα θέλω να κρατάω κάτι για μένα, να μην είμαι απόλυτα πιστή, πιέζομαι για να μην την κάνω κάποιες φορές και όταν φτάσω να πιστέψω ότι δε με αγαπάει κανείς θέλω να τους αγαπήσω όλους εγώ πίσω! Νομίζω, εντάξει γιατί για τίποτα δεν είμαι σίγουρη, αλλά έχω την πεποίθηση ότι όταν προλάβεις να συμπονέσεις κάποιον, όταν σε "ξεγελάσει" και τον συναισθανθείς μετά δεν μπορείς να τον βγάλεις ποτέ πραγματικά από την καρδιά σου, δεν μπορείς να τον τοποθετήσεις στην αντίπερα όχθη. Και επειδή δεν μπορείς να εκδικηθείς τον άλλο εκδικείσαι τον εαυτό σου ξανά και ξανά... γιατί το μόνο κακό που μπορεί πραγματικά να μας πληγώσει (και για αυτό είμαι αρκετά βέβαιη - Γιωργία μη μου την πέσεις) είναι το κακό που προέρχεται από εμάς... είναι ένα κακό που προέρχεται εκ των έσω και δεν έχει να διαπεράσει καμιά ασπίδα!

Τι μας λείπει από τους άλλους αλήθεια; Εκείνοι ή ο εαυτός που μπόρεσαν να βγάλουν από μέσα μας; Θα ήθελα να επιβιβαστώ σε ένα τραίνο -α παρατάτε με που θα γράψω το τραίνο με έψιλον- και αυτό το τραίνο να με πάρει κόντα σε όλους εκείνους που μου λείπουν! Η αγάπη υπάρχει, γιατί αν δεν υπήρχε τότε δε θα σταματούσε ένα αμάξι δίπλα μου ενώ εγώ περπατούσα χαμένη με μια εκνευρισμένη πλην υπομονετική φίλη στο τιμόνι...

"Η ζωή είναι μια στιγμή, μια στιγμή μέσα στην οποία μπορείς να κάνεις τα πάντα", έτσι μου είπε ένα βράδυ κάποιος που με τρόμαξε αλλά που όταν έβγαλε τις μπέρτες κατάλαβα ότι δεν είναι πολύ λιγότερο αφελής από εμένα. Και αν αποφάσισες να βάλεις τελεία εγώ δε σημαίνει ότι πρέπει να αρνηθώ τον εαυτό μου και να βάλω την παύλα... μπορεί να μη θελήσω να χτυπήσω την πόρτα σου ξανά όμως αυτό δε σημαίνει ότι θα αλλάξω κλειδαριά στη δικιά μου...

Όχι, δε χρωστάω παρά μόνο στο Θεό... και γιατί να Του ζητήσω αποδείξεις... αυτός δε ζήτησε ποτέ πίσω για όλα όσα μου δάνεισε!Άραγε, έχω να κερδίσω ο,τιδήποτε αρνούμενη την πνοή Του μέσα μου; Ναι, η άρνηση είναι το ζητούμενο, γι' αυτό άθελά μου την επαναλαμβάνω... τι θα αρνηθώ και τι θα δεχθώ... Κάπου πρέπει να είμαι πιστή...

Θα σβήσω την πίκρα και θα αγκαλιάσω όλα τα όμορφα.

:)

14 comments:

JoaN είπε...

ε λοιπόν αυτό που περιγράφεις στη δεύτερη παράγραφο ποτέ δε το κατάλαβα! Απορώ μ εσάς που σκέφτεστε έτσι! Απορώωωω σαλαλαλα

ειναι η ζωή μικρές στιγμές κ τίποτα άλλοο σαλαλα

Θα σβησω το φως κι όσα δε σου χω χαρίσει... σαλαλαλα

Sakis είπε...

Ο τίτλος του ποστ σου, μου θύμισε τη ροδοζαχαρένια παραλία, της Λιλιπούπολης, αν την έχεις καθόλου ακουστά...

Ένα ''γεια'' πέρασα απλά να πω, μετά από πολύ καιρό, που χάθηκα για λόγους που δεν είναι της παρούσας... Όμως, δε μου 'κανε καρδιά, να 'ρθώ στο φτωχικό σου μετά από τόσο καιρό μ' αδειανά τα χέρια... Έτσι, σ' αφήνω το δωράκι μου και σ' αποχαιρετώ προς το παρόν! http://www.zshare.net/audio/922680812f462c/ . Καλές ακροάσεις! [Δεν είναι τυχαίος ο πληθυντικός... ;-) ]

psykasso είπε...

Ένα αστέρι ανέτειλε, επιβηβάστικε σε ένα τρΑΊνο και πήγε, το ελάχιστο, για 10 μπύρες.

είναι τόσο ωραίο και 6 η ώρα το πρωί.

myle είπε...

Το τέλος του κειμένου σου με κέρδισε,
κυρίως γιατί κατάλαβα πως δεν είναι το τέλος μόνο,
αλλά και μια αρχή που έρχεται από μια πορεία που διανύεις
και όταν φθάσει αυτή στο τέλος της μπορείς να διαλέξεις πια ένα νέο μονοπάτι.

kiara είπε...

joan
Βασικά, εκείνη την ώρα άκουγα το fidelity της Regina οπότε δικαιολογείται που μου βγήκε μια κρίση απιστίας. Το θέμα είναι ότι κάποια άτομα χρειάζονται περισσότερο χώρο από κάποια άλλα ή/και είναι πολύ ανασφαλή για να δοθούν ολοκληρωτικά στις σχέσεις τους με τους ανθρώπους. Παρόλα αυτά, δε σημαίνει ότι δεν αγαπούν. Μπορεί όμως να δώσουν αυτή την εντύπωση, ή απλά οι άλλοι να κουραστούν να τους περιμένουν ή δεν ξέρω κι εγώ τι, κάτι που περιπλέκει τα πράγματα. Και απλά, μετά συνέχισα με άλλο θέμα (στην ίδια παράγραφο) λέγοντας πως ακριβώς επειδή θέλω να αγαπάω δεν μπορώ να απορρίψω μέσα μου ένα άνθρωπο με τον οποίο κάποια δεδομένη στιγμή αισθάνθηκα πραγματικά να επικοινωνώ. Ελπίζω να έγινα έστω λίγο κατανοητή!:P

Σάκηηηηη
Μου 'χεις λείψει ρε!!! Σε ευχαριστώ πολύ γλυκέ μου!!!
:D

Psy
Ρε, τα σχόλιά σου, είναι πιο ακαταλαβίστικα και από τις δημοσιεύσεις μου!:P
αχχχ... αστέρια...
:)

myle
Κάθε τέλος και μια καινούργια αρχή, έτσι δε λένε;
:)

Loth είπε...

ΔΕ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΙΣΘΑΝΕΣΑΙ ΚΑΠΟΙΟΝ ΞΕΓΙΕΛΙΕΣΑΙ. ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΙΚΑΝΟΙ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ. ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙΣ ΑΠΛΑ ΕΧΕΙ 2 ΟΨΕΙΣ ΟΠΩΣ ΟΛΑ ΣΤΗ ΖΩΗ...

ΦΙΛΙΑ!

JoaN είπε...

"επειδή θέλω να αγαπάω δεν μπορώ να απορρίψω μέσα μου ένα άνθρωπο με τον οποίο κάποια δεδομένη στιγμή αισθάνθηκα πραγματικά να επικοινωνώ."
edw einai poy kollaw egw. An omws h katopinh symperifora toy einai parabatikh, pws einai dynaton na mh to labeis ypopshn soy? (arxisa ta akatalabistika mou)

"όταν σε "ξεγελάσει" και τον συναισθανθείς μετά δεν μπορείς να τον βγάλεις ποτέ πραγματικά από την καρδιά σου"-> giati oxi?

Narita είπε...

συμφωνω απόλυτα με Joan..
απλα καν'τον πέρα

Narita είπε...

πάρε παράδειγμα απο κοπελες σαν την joan (απο τα λεγομενα της)
.. δεν θελουμε κατι τετοιοι χαρισματα και αδυναμια, ουτε να υποβαθμιζεις να υποτιμας και να πληγωνεις τον εαυτο σου, για κατι τετοια..
διεγραψε και κοιτα μια φορα το εγω σου και τον εαυτο σου..

αντιο.

proserpina είπε...

Αυτό το "κοίτα τον εαυτό σου" παρόλο που το έχω ξανακούσει, δεν το καταλαβαίνω. Μου μοιάζει σα να λέει ο κλέφτης σ' αυτόν τον οποίο έκλεψε "μην κοιτάς που σου πήρα την τηλεόραση, τον υπολογιστή, το βίντεο - συνέχισε τη ζωή σου, να, τα μαγαζιά έχουν τόσες τηλεοράσεις που πουλάνε, πήγαινε να αγοράσεις μια" (μην το πάρεις προσωπικα Λεφ, δεν το λέω για σενα κ την kiara, για μενα το λεω και για κάτι που μου ειχε συμβει)


Αυτό που σίγουρα καταλαβαίνω είναι οτι δεν ξεχνιουνται οι άνθρωποι τόσο εύκολα. Όχι επειδή σου λείπει "ο εαυτός που μπόρεσαν να βγάλουν από μέσα μας" (αν καταλαβαίνω σωστά αυτό που εννοείς) αλλά επειδή σου λείπουν εκείνοι και ο "κοινός" εαυτός που δημιουργήσατε όσο είσαστε μαζί.

Μην ξεχνάς ποτέ το motto σου μικρή μου...είναι πολυτέλεια να είσαι απαισιόδοξος :)

Βάλε φωτιά σ' ότι σε καίει, σ' ότι σου τρώει την ψυχή

kiara είπε...

Νομίζω ότι όλοι, ή οι περισσότεροι, δεν προσέξατε την τελευταία μου πρόταση. Αυτή είμαι, θυμάμαι μόνο τα όμορφα, το καλύτερο από τον κάθε άνθρωπο. Δεν έγραψα αυτή τη δημοσίευση κάτω από ένταση, μπορεί ούτε καν θλίψη, ένιωθα όμορφα εκείνη τη στιγμή και αυτό ήθελα να βγάλω προς τα έξω, την πίστη μου στον άνθρωπο, στο ότι δεν είναι εκούσια κακός... Δεν είναι ότι δεν μπορώ να ζήσω διαφορετικά, είναι ότι δε θέλω.

JoaN είπε...

xm... moy dwses yliko gia neo post! over

kiara είπε...

:)

Iliaxtida είπε...

συμφωνω σε όλα όσα γράφεις..έτσι νιώθω κι εγώ..κι όταν κάποιοι με ξεχνούν ή νιώθω ότι δε μ'αγαπούν το ίδιο, δε μπορω να σταματήσω να τους αγαπώ, πάρα να θυμωνω λίγο-τόσο δα- γιατι φοβάμαι μηπως μου στερησουν τον εαυτο που μου βγαινει οταν ειμαι μαζι τους..οταν ειναι στη ζωη μου..τιποτα ομως δεν ειναι δεδομενο..