9.3.08

κοίτα με που θέλω...

Θα 'θελα να μπορούσα να ζωγραφίσω δρόμους, πολλούς δρόμους και να 'βαζα μέσα ανθρώπους που να 'ναι άσχημοι αλλά στην καρδιά μου όμορφοι... να άλλαζαν οι νόμοι της φύσης -ή μήπως της κοινωνίας- και να μην υπήρχε αξιολόγηση, μονάχα διαφορά και αυτή η διαφορά να τα 'κανε όλα καλύτερα και όχι χειρότερα... δε θα μάθω ποτέ να ζωγραφίζω... ούτε γράφικο χαρακτήρα δεν έχω πια, που κάποτε είχα δυο-τρεις... θα 'θελα να μπορούσα να έβλεπα μουσική μέσα στο μυαλό μου, να είχα μουσικές νοητικές εικόνες... λες να μην υπάρχουν νοητικές εικόνες; Και όλα αυτά που είδα στα όνειρά μου; Δεν μπορώ να κρατήσω κακία κι όμως κρατάω. βαθιά πολύ βαθιά κρατάω, τη νιώθω, είναι ένα βουναλάκι μέσα μου, ανάμεσα στις δυο φωνητικές χορδές μου και με κάνει βραχνή, με κάνει όχι να μη μπορώ να τραγουδήσω, να μην μπορώ καν να πω... "θα 'θελα να μπορούσα να τραγουδήσω..." η αγάπη δεν είναι ιερή επείδη την έχουν βάλει σε βιτρίνα και απαγορεύουν σε όλους να την ακουμπήσουν, η αγάπη είναι ιερή επειδή είναι στα χέρια του τελευταίου παιδιού που δουλεύει σε ένα εργοστάσιο σε μια μακρινή ασιατική χώρα... θα 'θελα να του κρατήσω τα χέρια...