19.2.08

wind of change?

Πότε ήταν η τελευταία φορα που νιώσατε ένα έντονο συναίσθημα; Ψες χοροπηδούσα έτοιμη να πέσω από το μπαλκόνι κάτω και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι πραγματικά έπεφτε χιόνι... Στο ψες πριν το ψες έγειρα το κεφάλι και έκλαψα για την πατρίδα μου... Διεκδικώ το δικαίωμα μου στο χάος, στο χάος μέσα μου γιατί του σύμπαντος πρέπει αναπόδραστα να προϋπάρξει ένα χάος...

Όταν οδηγώ κοιτάω ξαφνιασμένα γύρω μου, νομίζω ότι βρίσκομαι μέσα στην ταινία της ζωής μου και των άλλων. Ακούω ένα τραγούδι, ωραίο soundtrack έχει πάντα αυτή η ταινία και το τζάμι μπροστά μου λειτουργεί σαν οθόνη στη σκέψη μου... γύρω μου εκτυλίσσονται σενάρια, προσέχω έναν μεγάλο κύριο που σκύβει και ακουμπάει το κεφάλι του θλιμμένα πάνω στον ώμο μιας κυρίας, ένα παιδί περνάει το δρόμο και ένα ζευγάρι από μια μακρινή χώρα μέσα σε ένα πολύ παλιό αμάξι. Τι να συμβαίνει στη ζωή τους; Είναι περιστασιακοί κομπάρσοι στη δικιά μου ταινία, είναι όμως πρωταγωνιστές στη δική τους. Δε θα μάθω ποτέ τη συνέχεια μιας σκηνής, δε θα ξαναδώ ποτέ ένα πρόσωπο που παρατήρησα με περιέργεια και πολύ σύντομα θα το ξεχάσω όμως η μνήμη της λήθης δε με αφήνει ποτέ. Καταβάθος πιστεύω πως είμαστε όλοι αδέλφια, πως κανείς δεν είναι συνειδητά κακός, κανείς που γνωρισε το καλό δεν μπορεί να είναι κακός.

Βρίσκομαι στο αμάξι και ακούω έναν άνεμο αλλαγής που πνέει αλλά αυτή τη φορά παραδίνομαι στην οθόνη του μυαλού μου. Ο συνδυασμός της μουσικής και της κίνησης πάντα επιδρά περίεργα πάνω μου, είμαι ένα ακίνητο κινούμενο σώμα που δεν είναι σίγουρο αν ενέχει κινητική ενέργεια αλλά σίγουρα αισθάνεται την ενέργεια και τις δονήσεις να το ταράζουν. Πλατειάζω όμως, εγώ που ποτέ δεν πλατείαζα και έλεγα και έγραφα μονάχα ό,τι είχα να πω. Θυμάμαι ένα τείχος που έπεσε, το θυμάμαι και ας ήμουν πολύ μικρή, κατάλαβα πολύ αργότερα τι συνέβη. Μακάρι να ήταν έτσι και εδώ, "στην κώχη τούτη τη μικρή", τη γλυκόπικρη που τόσο αγαπώ μα που ποτέ δε γνώρισα. Γράφεται ιστορία γύρω μου; Και αν ναι σε ποιες σελίδες θα βρίσκομαι, στις λευκές ή τις μαύρες; Και θα υπάρχει χαρτί για να γραφούν βιβλία; Στο Πεκίνο πουλάνε μπουκάλες οξυγόνου στο δρόμο γιατί δεν υπάρχει αρκετό στην ατμόσφαιρα. Κάτι ύποπτο συμβαίνει... Ήθελε να χιονίσει όμως ένας δύνατος άνεμος σκόρπισε τα σύννεφα και έμεινε μαύρη η νύχτα. Είναι σαν να σκορπάμε ό,τι καλό πάει να συμβεί στη ζωή μας, είναι σαν να μας στέλνει ένα μήνυμα ο ουρανός.

Είναι τόσο κακό που θέλησα μια πατρίδα ολόκληρη; Είναι τόσο κακό που ζήτησα να ισχύσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα; Εποικοδομητικές ασάφειες... εποικοδομητική καταπάτηση των δικαιωμάτων μας... όχι το δικό μας τείχος δε θα πέσει ποτέ και η πράσινη γραμμή δε θα σβήσει ποτέ, γιατί δεν είναι γραμμένη στο χώμα, είναι χαραγμένη πάνω στο δέρμα μας με το δικό μας αίμα από όλες εκείνες τις δυνάμεις που εγγυώνται καθημερινά την ασφάλειά μας. Έχεις πάει ποτέ στο 213; Σιγά μην έχεις πάει ποτέ! Σιγά μην έχεις ακούσει για το τάγμα θανάτου! Ένα αγόρι από τη μια και ένα αγόρι από την άλλη, 20 μέτρα μακριά το ένα από το άλλο να αλληλοσημαδεύονται με όπλο... αυτό υποθέτω εξηγεί τις αυτοκτονίες που συνέβηκαν κατά καιρούς σε αυτό το ταγμά που τάχθηκε να φυλάει τι;

Αλήθεια, δε θα καταλάβω ποτέ γιατί αδικούμε ο ένας τον άλλο... Γιατί λέμε ψέματα; Είμαστε αδέλφια... είμαστε παιδιά όλοι του ίδιου Θεού. Κρυώνω Θεέ μου, είναι πολύ ψυχρός αυτός ο πόλεμος... μη φύγεις... Σε εκλιπαρώ... το χάος μέσα μου δε φορμάρεται... δεν μπορώ ωστόσο να παραιτηθώ...

4 comments:

JoaN είπε...

αχ...

απ τα μάτια μου μπροστά, βιαστικοί διαβάτες τρέχουν, δεν μου ρίχνουν μια ματιά σοβαρή δουλειά θα έχουν, μα τους αγαπάω όλους τι κι αν φαίνονται σαν ξένοι, αφού όλους τους διαβάτες μια λεπτή κλωστή μας δένει... σαλαλα

πόνεμένη μου καρδιά ντύσου λίγο πιο ζεστά, κάνει παγωνιάα σαλαλα

YoryiA είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
YoryiA είπε...

Ωραία οδηγός είσαι.
Standard με λάδωμα το πήρες το δίπλωμα.

ΜΙΝΙ - MANUAL ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ ΟΔΗΓΟΥ:

** Κοιτάμε μόνο το δρόμο, τα σήματα κυκλοφορίας και τα υπόλοιπα οχήματα. Όχι τον κύριο με το θλιμμένο ύφος, όχι τα παιδάκια που παίζουν, όχι το ζευγάρι στο άλλο αμάξι. (προς αποφυγή παρεξηγήσεων: υπόλοιπα οχήματα: ως προς τον που κινούνται, όχι χρώμα, μάρκα, συνεπιβάτες, κλπ).

** Φροντίζουμε να ελαχιστοποιούμε τα άσχετα με την οδήγηση ερεθίσματα που μας αποσπάν την προσοχή. Μουσικές, κινητά,
ονειροπολείσης, αναμνήσεις, κλπ αποκλείονται.

** Κλπ, κλπ.

kiara είπε...

joan
smats σαλαλά
:)

yoryia
Απλά έδωσα τρεις φορές. Προφανώς φοβήθηκαν ότι δε θα επιβιώναν και τέταρτη φορά της οδήγησής μου!
μουαχαχαχα
Όσο για τα υπόλοιπα... ρε χαζεύω όταν είμαι σε φανάρια και έτσι, είμαι προσεχτικό στο δρόμο (αθώα ματάκια)! Κακιά!:P