2.2.08

mahal

Σειρές ολόκληρες από συμπτώσεις δημιουργούν καταστάσεις στη ζωή που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Ένα χάος γύρω μας από αν που αιωρούνται και η απορία για το πώς θα μπορούσε να ήταν. Σε κάνει να θες να εξερευνήσεις όλα τα πιθανά σενάρια αλλά συνειδητοποιείς τελικά πως κι εσύ μια σύμπτωση είσαι, μια τεράστια συγκυρία μες στη ζωή σου που πρέπει να χειριστείς. Πού σταματά η αιτιοκρατία και πού ξεκινά ο νόμος των πιθανοτήτων;

Τι έγινε; Πώς συνομώτησαν όλα και έπεσες μες στη ζωή μου; Πώς ταρακούνησες τον κόσμο της λογικής μου; Έπιασα τον εαυτό μου να ονειρεύεται, να φαντάζεται και αναρωτήθηκα εάν έχω τρελλαθεί. Μετά θυμήθηκα ότι κάποτε το έκανα πολύ αυτό, πως το κεφάλι μου ήταν πάντοτε γεμάτο με σενάρια άλλα θλιμμένα και άλλα ευχάριστα... σε όλα, όμως, υπήρχαν πινελιές που τα έκαναν όμορφα! Ναι, όλα είχαν όμορφο τέλος... μόνο που τότε υπήρχε η προσμονή, η σκέψη πως μεταθέτεις κάτι στο μέλλον, και τώρα το μέλλον έγινε παρόν και το χθεσινό αύριο έγινε σήμερα...

Κι εγώ απέμεινα εδώ κρατώντας εκείνη την πιθανότητα στα χέρια μου και προσπαθώντας να διατηρήσω μέσα μου τις ισορροπίες... Πάντα είχα μια αντικειμενικότητα δική μου αλλά μετά κατάλαβα πως αντικειμενικότητα και δική μου δε γίνεται και ότι τελικά και η αντικειμενικότητα δεν είναι παρά μια πιο τεκμηριωμένη υποκειμενικότητα. Ξέρω πως ήταν ένα ψέμα μέσα μου, αλλά ήταν όμορφο και κάποτε το ζω ξανά, τόσο απλά, σαν να 'ταν αλήθεια. Μόνο με όσα δε μας πονάνε μπορούμε να είμαστε κυνικοί και πρακτικοί... κι έτσι έχουμε την ευκαιρία να διατηρήσουμε για λίγο την ψευδαίσθηση πως έχουμε τον έλεγχο του εαυτού μας και της πραγματικότητας γύρω μας.

Το μόνο σίγουρο είναι πως δοκίμασα στη φαντασία μου τον συμβιβασμό και πόνεσε περισσότερο από τη μοναξιά. Μεγάλωσα, όμως εύχομαι να μη μεγάλωσα αρκετά, εύχομαι να μην πάψω να αλλάζω γιατί αν μου γίνω βαρετή τότε, πάει, το 'χασα το παιχνίδι. Υποθέτω όμως πως θα πάψω να με εκ-πλήττω όταν η ζωή πάψει να με εκ-πλήττει. Και κάθε φορά που μέσα στο γέλιο μου θα κρύβεται μια μελαγχολία θα σκέφτομαι πως ακόμη και οι
κλόουν κρύβουν πίσω από τις χαρούμενες μάσκες ένα δάκρυ, χωρίς αυτό να τους κάνει απαραίτητα λιγότερο χαρούμενους... χωρίς αυτό να τους αφαιρεί τη δυνατότητα ευτυχίας.

photo by accipiter nisus

6 comments:

kiara είπε...

don't cry... just hold your star...

accipiter nisus είπε...

:P :*

thanasis είπε...

terry αστέρι μου :*****

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

αν μου γίνω βαρετή τότε, πάει, το 'χασα το παιχνίδι..."
Συμφωνώ!!!
Καλή σου εβδομάδα!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Jason είπε...

Ωραίο, πολύ ωραίο. Το διάβασα αρκετές φορές. Καθαρή σκέψη. Θαυμάζω την καθαρή σκέψη όσο λίγα πράγματα.

kiara είπε...

φύρδην-μίγδην
Ούτε να το σκέφτομαι δε θέλω!
Φιλιά!:)

Jason
Σαν σχολική έκθεση ε;...
:)