10.2.08

a drop in my life

Θυμήθηκα κάτι που μου είπαν κάποιο βράδυ...

"Είναι παράξενο. Να βρίσκεις σε κάποιο άνθρωπο όλα όσα σε συγκινούν, όλα όσα ζητούσες να συγκεντρώνονται στην εικόνα του, και όμως αυτός ο ίδιος να μη σε κερδίζει."

Ίσως τελικά, αυτό που ζητώ να μην είναι αυτό που πραγματικά χρειάζομαι.

Και ο άλλος; Τι παίρνει από 'μένα; Αυτά που νομίζω ότι έχω και δίνω ή μήπως κάτι άλλο του οποίου εγώ την ύπαρξη αγνοώ;

Μέχρι ποιου σημείου διαμορφώνουμε ο ένας τη συμπεριφορά του άλλου; Πότε ακριβώς εγκλωβιζόμαστε μέσα σε γοητευτικές εικόνες και γινόμαστε δυστυχείς;

Μήπως αναλωνόμαστε υπερβολικά στο να ικανοποιήσουμε αόρατες εώς και ανύπαρκτες προσδοκίες;

Θα 'ναι πάντα σπάνιοι οι άνθρωποι που μπορούν να βγάλουν από μέσα μας ένα ευτυχισμένο εαυτό... Ίσως γιατί τους ψάχνουμε κάπου έξω αντί για μέσα μας... Ίσως, πάλι, να ψάχνουμε υπερβολικά...

Το άδραξε την ημέρα παραμένει επίκαιρο.


υ.γ. Θα ήθελα να παρακολουθήσω ξανά τον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών.

3 comments:

to_koritsi_pu_i8ele_polla είπε...

"Είναι παράξενο. Να βρίσκεις σε κάποιο άνθρωπο όλα όσα σε συγκινούν, όλα όσα ζητούσες να συγκεντρώνονται στην εικόνα του, και όμως αυτός ο ίδιος να μη σε κερδίζει."

Aυτό ακριβώς αναρωτιόμουν τις προάλλες...Αλλά δεν έβρισκα λέξεις να το εκφράσω..Είναι πράγματι έτσι? Είναι δυνατόν κάτι τέτοιο?Μάλλον η απάντηση είναι το υπόλοιπο κείμενο.

Φιλιά μεγάλη!

kiara είπε...

φιλιά πολλά μικρούλα!;)

Jason είπε...

Είναι πράγματι παράξενο.
Το είχα διαβάσει το κείμενο αυτό την Κυριακή, όταν και αναρτήθηκε, αλλά δεν είχα βρει το χρόνο εκείνη την ώρα να σχολιάσω αυτό που ήθελα.
Την Κυριακή λοιπόν που το διάβασα, είχα μόλις κάνει το καθιερωμένο μου ταξίδι από την πρωτεύουσα μέχρι την όμορφη (;) μικρή πόλη όπου σπουδάζω με το τραίνο, και είχα για παρέα μία πολύ καλή μου φίλη. Στη διαδρομή λοιπόν, σκεφτόμουν ακριβώς αυτό. Είναι παράξενο. Ένας άνθρωπος να έχει τόσο πολλά από τα πράγματα που θεωρητικά θα ζητούσες σε κάποιον, να μπορεί να σε καταλαβαίνει και να μπορείς να τον καταλαβαίνεις τόσο καλά, να τα βρίσκετε μια χαρά σε όλα, και όμως να μη σε κερδίζει.

Το ιδανικό τελικά είναι μία σκέτη ουτοπία. Δεν υπάρχει. Ακόμα και όταν βρεις κάτι που το προσεγγίζει, δε θα σου αρέσει. Ίσβς γιατί ασυναίσθητα δε θέλεις να σταματήσεις να το επιζητάς, ίσως γιατί τελικά απλώς δεν ήταν αυτό που ζητούσες.
Ίσως τελικά αυτό που σε κερδίζει είναι κάτι αρκετά διαφορετικό από αυτό που νομίζεις ότι ζητάς.