16.2.08

Εαυτέ μου με τρομάζεις...

Αυτά που ήταν τόσο σημαντικά ξαφνικά χάνουν κάθε σημασία... πράγματα που έμοιαζαν πως θα ήταν για πάντα εκεί σβήνουν... δεν αφήνουν πληγές μόνο που κάποτε όταν τα αγγίξεις -τα ανύπαρκτα!;- ξυπνούν, σαλεύουν σαν να υπάρχουν... δεν υπάρχουν... καμιά πληγή... γιατί πονάνε;... Ο εγωισμός τούς δίνει νόημα... τους δίνει μορφή και είναι στιγμές που σε κάνει να νομίζεις πως μπορείς να τα αγγίξεις -μα ποια; αυτά που άγγιξα;-... τι είναι αυτό που υπάρχει από αυτά;... Πώς είναι η αληθινή αγάπη;...





Όλοι για ένα αριστοτέλειο μέτρο ζούμε... καθένας βουτηγμένος στη δική του υπερβολή...