14.2.08

νανούρισμα

Καληνύχτα Μάρθα μου

update

Λέω απόψε να αμνηστεύσω τον εαυτό μου, να με αφήσω να μελαγχολήσω χωρίς τύψεις... Όχι, δεν είμαι μόνη και δεν έχω προβλήματα τα οποία να τεκμηριώνουν αυτή τη μελαγχολία, σε κανα δωδεκάωρο μπορεί να είμαι και πάλι μέσα στην τρελλή χαρά, για να πέσω ξανά λίγο αργότερα... απρόβλεπτη κι όμως τόσο προβλέψιμη, "συναρπαστική" και όμως γραφική... μου 'λειψε η ανωνυμία του διαδικτύου που δεν υπάρχει πια, μου 'λειψε να είμαι εκείνη η μακρινή άγνωστη που παλεύει με τις σκέψεις και τον εαυτό της. Τίποτα από όλα αυτά δεν υπάρχει πια, η σκέψη που είχε χυθεί στο πληκτρολόγιο μάς τελείωσε κι εγώ έχω απομυθοποιηθεί ενώπιον του εαυτού μου. Και δεν είμαι καν συνεπής...

Αναμνήσεις σκόρπιες, αποτυπωμένες σε άχρηστα χαρτάκια που δε θέλω να πετάξω και το επικλητικό βουβό βλέμμα εκείνης της τεράστιας πανέμορφης γάτας. Πάντα μού την έδιναν τα πολλά επίθετα, οι παρατεταμένες περιγραφές, οι δύσκολες λέξεις και οι μεγάλες προτάσεις... Γιατί προσπαθώ να καταφύγω σε αυτά; Γιατί; Κάθε φορά που το καινούργιο εκπίπτει σε συνήθεια θα λυπάμαι και κάθε φορά θα βρίσκω ένα καινούργιο παιχνίδι που θα μου δίνει την ψευδαίσθηση νοήματος στη ζωή που χρειάζομαι, ακόμη κι αν ξέρω πως καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα.

Ποτέ δε θα είμαι υπεράνω του εαυτού μου, ποτέ δε θα ανταποκριθώ όπως πρέπει στα λόγια μου που κάθε φορά που τα προφέρω με τρομάζουν περισσότερο... περιττά, τόσα περιττά που απλά γίνονται... μόλις χτες θύμωσα με την γκρίνια ανθρώπων που δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους, και σήμερα εγώ μιζεριάζω περισσότερο απ' αυτούς γιατί απλά είμαι χειρότερη... πότε επιτέλους θα σταματήσω να προσπαθώ να εκβιάσω πράγματα που δεν υπάρχουν; Η καθημερινότητα ποτέ δε θα με χωρέσει γιατί πάντα θα αποτυγχάνω να ανυψωθώ της πεζότητάς της, πάντα θα αποτυγχάνω να την κοίταξω ως το πανέμορφο ποίημα το οποίο είναι... πάντα;

Η Alice είπε να κοιτάω χαμηλά όταν θέλω να πάω ψηλά... πάντα να κάνω το αντίστροφο... διαφορετικά δε θα βγαίνει ωραία η φωνή μου... ίσως αυτό να μου διέφευγε τόσο καιρό... κοίταζα ψηλά... "όλα είναι εδώ", είπε, δείχνοντας το κεφάλι μου... άρα να κοιτάω κάτω και να ονειρεύομαι τα πάνω... και όσο πιο πολύ θα πεισμώνω εγώ, θα βλέπω το πάτωμα και θα λυγίζω τα πόδια για να με κρατήσω στη γη, τόσο η φωνή θα ταξιδεύει ψηλά για εκεί που αληθινά προορίζεται, τον ουρανό.



6 comments:

Roadartist είπε...

..και η μελαγχολία μεσα στη ζωή ειναι..ίσως και ωφέλιμη κάποιες στιγμές..Καλώς σε βρήκα..

psykasso είπε...

διαβάζοντας σε ... μου θύμησες ... πράγματα μιας άλλης ζωής που έχω αφήσει.

Είναι καλύτερο αυτό από το να σου έχω δημιουργήσει αγωνία; Αλλά και πάλι, αγωνία για τι πράγμα;

psykasso είπε...

She was a mexican girl
she had mexican blood
i've seen it
the night that she died

thin lizzy

kiara είπε...

roadartist
Έχεις δίκιο όμως το θέμα είναι ότι εγώ το παρακάνω... Πάντως τελείωσα αισιόδοξα καθώς οι τελευταίες σκέψεις στη δημοσίευση λειτούργησαν θεραπευτικά.
Καλωσόρισες:)

psykasso
Πράγματα μιας άλλης ζωής που έχεις αφήσει; Ανατριχιαστικά ενδιαφέρον...
Ναι, αγωνία γιατί φοβήθηκα ότι θα πάθαινες κάτι κακό, δεν ξέρω γιατί...
Τη σύνδεση με το τραγούδι -ωραίο κομμάτι- αδυνατώ να τη δω.
Καλωσόρισες κι εσύ!:)

(Κι οι δυο έχετε πολύ ωραία ψευδώνυμα παρεμπιπτόντως!)

Jason είπε...

Ωραίο κείμενο όπως πάντα, αν και πάλι υποθέτω πως δεν είναι το ζητούμενο.
Πιέζεις τον εαυτό σου πολύ, παλεύεις μαζί του. Δεν ξέρω, πριν έλεγα ότι παραείναι ψυχοφθόρο αυτό, ίσως όμως τελικά αυτό να είναι το καλύτερο. Να τον ζορίζεις για να τον βελτιώσεις προς την κατεύθυνση που θέλεις.
Όπως και να 'χει, αυτή η τάση να είναι κανείς πολύ απαιτητικός με τον εαυτό του υποθέτω ότι ή είναι έμφυτη ή δεν υπάρχει. Δηλαδή, λογικά, δεν μπορείς να αλλάξει κανείς τον ευατό του ως προς το αν θα προσπαθεί να αλλάζει τον εαυτό του ή όχι. :P

kiara είπε...

:)
το σκεφτόμουν αυτό που λες... ότι κάποιοι άνθρωποι μπορεί απλά να έχουν το μόνιμο χαρακτηριστικό της αλλαγής ή έστω της προσπάθειας της αλλαγής.