6.2.08

αφιερωμένο σε 'μένα

Έλαβα πρόσκληση από την Κλημεντίνη και από τη Γιωργία να ποστάρω ένα αγαπημένο ποίημα. Βασικά δε συνηθίζω να ανταποκρίνομαι σε προσκλήσεις -λαμβάνω και άπειρες- αλλά σε αυτή την περίπτωση θα απαντήσω όχι με ένα ποίημα αγαπημένο διότι θα κατέφευγα στους αγαπημένους ποιητές της ήττας (βλ. Αναγνωστάκης, Πατρίκιος, Λειβαδίτης κλπ.) αλλά σε ένα όμορφο ποίημα που μου έστειλε μόλις χθες, αφιερώνοντάς μου το, μια φίλη (σύμπτωση;) το οποίο είναι του Σεφέρη. Αυτή βρίσκει ότι μου ταιριάζει οπότε το παραθέτω εδώ.

H ΛΥΠΗΜΕΝΗ


Στην πέτρα της υπομονής
Κάθησες προς το βράδυ
Με του ματιού σου το μαυράδι
Δείχνοντας πώς πονείς.

Κι είχες στα χείλια τη γραμμή
Που είναι γυμνή και τρέμει
Σαν η ψυχή γίνεται ανέμη
Και δέουνται οι λυγμοί

Κι είχες στο νου σου το σκοπό
Που ξεκινά το δάκρυ
Κι είσοuν κορμί που από την άκρη
Γυρίζει στον καρπό.

Μα της καρδιάς σου ο σπαραγμός
Δε βόγγηξε κι εγίνη
Το νόημα που στον κόσμο δίνει
Έναστρος ουρανός
(Γ.Σεφέρη)


Ήμουν έτοιμη να πω πως δεν πάω την πρόσκληση παρακάτω αλλά αφού μπήκα στο χορό θα χορέψω. Λοιπόν, ρίχνω το μπαλάκι στους jason, Dona Catalana, φύρδην-μίγδην, annelie, ion, joan, proserpina, hopkins, loth, Έλενα, Looking for tulips, to_koritsi_pou_ithele_polla και accipiter nisus.
Ναι, διαβάζω πάρα πολλά μπλογκς αν και δεν παραπέμπω σε κανένα στο πλάι. Έτσι το ένιωσα, δεν ήθελα να μπω στο τρυπάκι του σε διαβάζω αφού με διαβάζεις και ακόμη, μου δίνει τη ψευδαίσθηση ότι εξακολουθώ να διατηρώ κάποιο προσωπικό χώρο, δεν ξέρω...

4 comments:

ion είπε...

Για το τρυπάκι που λες θα συμφωνήσω.
Και το blog σου είναι απο τα λίγα που διαβάζω και με ηρεμουν. Κι ας μη σχολιάζω :Ρ

Ευχαριστώ για την πρόσκληση!

kiara είπε...

Το ήξερα ότι θα τσίμπαγες! Πολύ χαίρομαι που ξέρω ότι είσαι αράουντ! Φιλιά και μη χολοσκάς πολύ για την μπάλα χαζούλη!;)

υ.γ. Στο επόμενο ποστ θα συνεχίσω την ιστορία;)

JoaN είπε...

!!! :( ljsaludqom alqp/ (θα εξηγηθω ...)

kiara είπε...

αφού το λες εσύ...
σαλαλά:)