4.2.08

ένα φιλί


Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε: "Ξεκινήσες μια ιστορία και την άφησες στη μέση! Μήπως πρέπει να την ξαναβάλεις μπρος;" "Μα πώς;", του απάντησα, "αφού έχασα την πίστη μου σ' εμένα! Το όνειρο χάλασε κι εγώ άρχισα να σκέφτομαι περισσότερο από όσο θα έπρεπε.". "Το όνειρο δε χάλασε! Πάντα εκεί ήταν κι ας το ρίχνει στον ύπνο κάποτε, δε φεύγει ποτέ από την καρδιά σου. Πότε επιτέλους θα το καταλάβεις; Τα μαξιλάρια υπάρχουν όχι για να ακουμπούμε το κεφάλι μας αλλά για να σκουπίζουμε πάνω τους τα βρεγμένα μάτια τις δύσκολες νύχτες και να απορροφούν κάθε τι άσχημο που υπάρχει μέσα στο κεφάλι μας. Έτσι ξυπνάμε το επόμενο πρωί και αυτό που μας πονούσε τόσο δεν υπάρχει πια, παρά μόνο στο πισω-πίσω μέρος, εκεί στον ινιακό λωβό και δημιουργεί blind spots τα οποία και πάλι ξαναγεμίζει η broca με λόγια όμορφα και τα κάνει ξανά φωτεινά." "Ξέρεις τι όμως; Πόνεσα και μπλέχτηκα. Χάθηκα μες στη μουσική και παγιδεύτηκα μέσα σε ένα κουτί από πλαστελίνη όπου ελπίζεις λίγο, πονάς λίγο, όλα από λίγο και πεθαίνεις αργα-αργά χωρίς να το καταλαβαίνεις. Το καλοκαίρι αργεί κι εγώ θέλω γαρδένιες εδώ και τώρα! Με καταλαβαίνεις; Θέλω κάτι να γεμίσει το κεφάλι μου μυρουδιές, γιατί οι μυρωδιές καταγράφονται με ένα πιο ξεχωριστό τρόπο στη μνήμη από τις εικόνες. Θα ήθελα κάθε τραγούδι να ζωγραφίζεται με μπογιά από μυρωδιές μέσα στο νου μου. Γι' αυτό σου λέω, χρειάζομαι τώρα τις γαρδένιες! Γιατί να αργεί τόσο πολύ το καλοκαίρι;" "Και τι; Επειδή δεν έχει γαρδένιες; Τα ματσικόριδα που έχουν γεμίσει και την τελευταία γωνιά, αυτά δεν τα μυρίζεσαι; Αυτά ανθίζουν τώρα, με το δικό τους χρώμα να βάψεις τη σκέψη σου και να μη ζητάς αυτά που που δεν μπορείς να έχεις. Γιατί, υπάρχει και το δεν μπορώ.".

Μην κλάψεις πολύ, λίγο, όσο να γίνουν τα χείλια σου πορφυρά, λίγο, όσο να είσαι έτοιμη. Και δεν πειράζει που σε όλους τους άλλους φαίνεσαι αστεία όταν περπατάς στις μύτες των ποδιών, είναι που έπρεπε να είχες γίνει μπαλαρίνα.

2 comments:

looking for tulips είπε...

Σ' ευχαριστώ... βρήκα τι έφταιγε... δεν κοιμόμουν με μαξιλάρι τόσο καιρό

kiara είπε...

:)
Σου εύχομαι να βρεις μες στην καρδιά σου τις λέξεις-τουλίπες που ψάχνεις. Αλλά κι αν όχι μη λυπηθείς. Οι λέξεις δε λυτρώνουν πάντα.