27.1.08

"...να ταξιδέψω σ' ένα όνειρο ανεκπλήρωτο..."

Είπα να κάνω άσκηση, άσκηση σιωπής... αλήθεια, η σιωπή σε μια τόσο φλύαρη κοινωνία με εντυπωσιάζει απίστευτα, όμως πώς να μπορέσω εγώ να σωπάσω που είμαι τόσο τρύπια από μέσα... δε μου αξίζει αυτό το τάλαντο, όπως δε μου αξίζουν και πολλά άλλα... η σκέψη της κλεμμένης έμπνευσης ακόμη με βασανίζει, ακόμη με πληγώνει...

Προσπάθησα, προσπάθησα πολύ να βρω τον τρόπο να μιλήσω, δοκίμασα να τα πω τεκμηριωμένα δεν έπιασε, δοκίμασα να τα πω σε σημεία και απέτυχα οικτρά, δοκίμασα να τα βάλω σε προτάσεις δύσκολες και μου 'παν πως τα λέω ωραία αλλά δεν ξέρουν τι θέλω να πω, δοκίμασα να τα πω όπως τα λένε τα παιδιά και ακούστηκα πολύ αφελής... δοκίμασα να κλείσω τη μουσική και θέλησα να βάλω τα κλάματα!...

Ήταν πάντα η ελπίδα μου πάνω από εμένα και δεν μπόρεσα ποτέ να σταματήσω να βάζω πολλά αποσιωποιητικά, πάντα τρια-τρία, να φτιάχνουν παρέα, να μη νιώθουν μοναξιά οι τελείες μου, να 'χω κι εγώ την αίσθηση πως κάτι ωραιότερο κρύβω, κάτι που θα επακολουθήσει, κάτι που ο αναγνώστης θα μπορεί να περιμένει... μα ποιος αναγνώστης, υπήρξε αλήθεια ποτέ... ο ιδεατός αναγνώστης;...

Ναι, είναι ναρκισσιστικό να προσπαθείς να παράξεις τέχνη... και στην επιστήμη κατά πως φαίνεται, αν και δεν το προσπάθησα ιδιαίτερα τα κατάφερα πολύ καλύτερα... ή μήπως αυτό είναι; Που δεν προσπάθησα ιδιαίτερα... Πάντα γράφω σαν να τρέχω, σαν να λαχανιάζω, δεν αφήνω χώρο αναπνοής, δεν πρέπει, πρέπει να τα γράψω όλα πολύ γρήγορα, πολύ ακατάστατα, πριν κουραστώ και τα παρατήσω, πριν φύγει το συναίσθημα και με αφήσει...

Λίγες σκέψεις εδώ, λίγες σκέψεις εκεί, λίγες σκέψεις λίγο παραπέρα... και όλες μαζί να φτιάχνουν εμένα... είναι φορές που ψάχνουμε τόσο πολύ ο ένας τον άλλο και νομίζουμε κιόλας πως τα καταφέρνουμε, πως ξέρουμε πραγματικά κάποιον. Το θεωρώ απίστευτα αλαζονικό να μου λέει κάποιος πως με ξέρει και όταν τύχει να το κάνω εγώ καταλαβαίνω πόσο ηλίθια είμαι! Ποια νομίζεις, ότι είσαι, να λες σε κάποιον ότι τον ξέρεις, ότι μπορείς να τον προβλέψεις! Και όσο πιο πολύ γνωρίζεις κάποιον, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνεις πως δεν ξέρεις τίποτα για αυτόν, ότι είναι πηγάδι απύθμενο που όσο βαθιά και να φτάσεις έχεις κι άλλο, κι άλλο δρόμο...

Νομίζω αυτή τη φορά τα είπα απλά, κατάλαβαν όλοι, ποιος μπορεί όμως πραγματικά να καταλάβει το προσωπικό δράμα του άλλου, αφού ο καθένας είναι καταδικασμένος να βρίσκεται στη δική του θέση... δεν έχω άλλο οίκτο για κανέναν, και δε θέλω τον οίκτο κανένος.

Άνοιξα ένα βιβλίο τυχαία...

Διαπιστώσεις
Οι ονειροπόλοι στέκονται πάντα στην άκρη γιατί μόνον εκεί θα περάσει
οι φτωχοί που τους ελεούν προσφέρουν μεγαλόψυχα τον εαυτό τους
οι λέξεις μεγαλώνουν μέσα σε βράδια λησμονιάς
γυναίκες σιδερώνουν τα ξένα ασπρόρουχα κι ύστερα πηγαίνουν στην πόρτα και κλαίνε
κι αυτός που κάνει ένα μεγάλον κύκλο πριν πάει στο σπίτι του, γιατί δε θέλει ακόμα να το παραδεχτεί - όχι, μη με ρωτάς τίποτα δε θα επανορθωθεί
παιδιά έρημα που φεύγουν αθόρυβα απ' την παιδική ηλικία
ανέμελα πουλιά που βρίσκονται έναν ολόκληρο χρόνο σε άδεια
τ' αγάλματα έχουν κι αυτά τις μελαγχολικές τους ώρες
ποιήματα - κλειδιά για την τρέλα ή τον ουρανό
η φήμη - αυτό το σφαγείο
ονειρεύομαι ένα νοσοκομείο για τα άρρωστα παραμύθια, κύκνους μες στα καπέλα των καταδίκων, δάφνες για νικημένους,
εμείς οι ξεχασμένοι που μας αρκεί ένα χαμόγελο για να περάσουμε τα σύνορα του κόσμου.
Αντίο, αντίο... Τίποτα δε θα επανορθωθεί...

Να δούμε ποιος θα ξέρει ή θα μαντέψει τον ποιητή... :)
Ανανέωση: Απάντηση: Τάσος Λειβαδίτης

4 comments:

thanasis είπε...

Πρώτα απ’ όλα δεν υπάρχει κλεμμένη έμπνευση… η έμπνευση είναι έμπνευση, μπορεί να πηγάζει από ένα τραγούδι, από ένα βιβλίο από έναν έρωτα.. είναι αυτό που λένε ‘’κλέψε λίγο και από μένα’’, ένας κόσμος δίχως όρια τι χωροταξία άραγε να έχει; και τι χρώματα θα του ταιριάζουν;
Όσο για τον ποιητή, δεν τον γνωρίζω αλλά αυτοί οι στίχοι με εκφράζουν απόλυτα όλοι τους, πραγματικά!

YoryiA είπε...

Το στυλ μου κάνει κάτι μεταξύ Ελύτη και Ρίτσου, αλλά είμαι σίγουρη ότι καμία σχέση. Ποτέ δεν είχα φοβερά καλές σχέσεις με την ποίηση.

thanasis είπε...

Να μαντέψουμε τον ποιητή έ;
Χμμ, ξεκινάει με διαπίστωση και καταλήγει με την επιλογή του θανάτου έναντι της ζωής.. για Καρυωτάκη μου κάνει!

La DoNa CaTaLaNa είπε...

den tha mantepsw..aplws tha apokleisw ton karywtakh. emena giati mou thimizei kseno logotexnh? opoios kai na nai, einai atofio.